#huizekesluizekenbouwt – deel 5: de ramen

Weten wat aan deze post voorafgaat? Lees dan eerst deel 1deel 2, deel 3 en deel 4 van onze bouwreeks. 

Ik heb dat hier nog niet gezegd, maar sinds deze zomer zijn wij dus verhuisd naar ons nieuw huis, hé. En dat terwijl mijn reeks blogposts over de bouw is blijven steken op het moment dat we de vloerverwarming legden en de chape lieten leveren. Volgens mij komt dat omdat dit mijn volgende post zou zijn, die over de ramen, en we daar zó veel malchance mee hebben gehad dat ik er tegenop zag om erover te moeten schrijven.

Bon, mijn relaas dus. De ramen zouden na de kerstvakantie geleverd worden. Eindelijk, want we hadden ze eigenlijk voor Kerst al willen hebben om winddicht te zitten. We hadden een heel scherpe offerte gekregen, met wat extra promo’s, en ook de kassementen in groene MDF hadden we in de offerte laten opnemen, want het leek ons wel zo handig als alles meteen netjes afgewerkt zou zijn. En toen kwam de dag dat ze de ramen kwamen plaatsen. Ik kreeg telefoon van Klaas, dat een van de ramen niet paste. De ramenfabrikant hield vol dat het onze schuld was omdat wij een verkeerd formaat hadden afgetekend op de ramenlijst. Dat was wel zo, maar zij hadden eenzijdig de afmeting van het raam veranderd en zich niet gehouden aan de lijst met afmetingen die wij van de bouwfirma hadden gekregen en naar hen hadden doorgestuurd. Dit probleem was ‘makkelijk’ op te lossen door de muur ietsje hoger te maken, want het raam paste in de breedte wél. Klaas deed de aanpassingswerken zelf, en daarmee waren we er vanaf. Hoopten we. Want een dag later kreeg ik opnieuw telefoon dat het raam van de dakkapel óók niet paste. Ik vroeg hoe dat in godsnaam kon, want dat raam had zelfs nog niet in productie mogen zijn. Er moest gewacht worden tot de dakkapel zelf uitbekleed was en de definitieve maat opgenomen kon worden. Ook daar wilden ze de handen in onschuld wassen, want ondanks dat wij 5 keer telefonisch en in person hadden benadrukt dat dat raam pas achteraf mocht komen, hadden we het raam wel afgetekend in de ramenlijst. Wisten wij veel dat zij dat dan in productie zouden nemen en ineens zouden doen alsof ze nooit ‘Ok ja, met dat raam wachten we dan nog efkes tot het effectief geproduceerd mag worden’ hadden gezegd tegen ons? Uiteindelijk werd er toch een ander raam afgeleverd en geplaatst, maar dat heeft toch nog tot begin augustus geduurd, bijna 7 maanden na de rest van de ramen dus.

Toen alles geplaatst en betaald was, vroeg ik wanneer we een seintje moesten geven voor het leveren van de kassementen in MDF. En toen vielen ze toch wel uit de lucht, zeker. Die waren niet opgenomen in de offerte, hoor. Ik stuurde schriftelijk bewijs dat dat zeker wel het geval was, want hiér staat het zwart op wit en hiér zie je zelfs welke meerprijs jullie ons daarvoor aangerekend hebben. ‘Ah ja, dat was een fout van de verkoper, daarmee bedoelde hij de multiplex kader waarin de ramen komen te zitten.’ En dat was dat. De multiplex kader waarover nooit gesproken werd en die dus niet in de offerte stond, hebben we blijkbaar wel betaald en werd geplaatst, maar de kassementen waarover we wel meerdere keren spraken en die wél op offerte stonden, daar konden we naar fluiten. Dus nu zitten we hier, met mooie ramen, prachtige venstertabletten (dank u, moeke en vake!) maar met ultralelijke omlijstingen, or should I say, gebrek aan omlijstingen. De architect verzekerde ons dat de verkoper zeker steken heeft laten vallen en dat we, zelfs zonder de kassementen, een superzotte deal hebben gedaan want dat we elders nooit voor die prijs zo veel ramen mét kader hadden gekocht. Maar dan nog, het blijft sucken dat we er niet op gerekend hadden achteraf nog kosten te hebben aan de kassementen, want daar is nu effectief geen budget meer voor.

Ik ga nu geen namen noemen want zie dat ze ons dan nog een proces aan ons been lappen, maar als je wil weten bij welke firma je zeker niét moet zijn in de Vlaamse Ardennen: een mailtje naar joyce@huizekesluizeken.be beantwoordt al je vragen!

Soit, de ramen zitten er nu in, het huis is met 3 maanden vertraging effectief gemetst geraakt, de voordeur is eindelijk correct afgesteld en heeft een cilinderplaatje en het ziet er allemaal heel mooi uit. En da’s wat op het einde van de rit telt, zeker?

Next up: de binnenmuren en plafonds! Spannend en al!

#huizekesluizekenbouwt – deel 4: PUR, vloerverwarming en chape

Weten wat aan deze post voorafgaat? Lees dan eerst deel 1deel 2 en deel 3 van onze bouwreeks. 

Zoals ik op het einde van mijn vorige post liet uitschijnen, kwamen we nog voor verrassingen te staan toen we aan de vloeropbouw konden beginnen. Alle technieken, op de vloerverwarming na, en de isolatie waren af. Dat betekende dat we onze vloerisolatie (PUR) en chape konden inplannen. Wat wij echter niet wisten was dat die werken op het gelijkvloers pas uitgevoerd konden worden eens het metselwerk langs buiten klaar was. Zolang dat niet gestart was, zaten we immers nog met kieren onder de muren. Op zich was dat geen probleem geweest, ware het niet dat het metselwerk een vertraging van zowat 3 maanden opliep omdat de a-holes van de ramenfirma ons keihard gejost hebben. (Meer daarover in een aparte blogpost.) Zo komt het dus dat de volledige vloeropbouw (op de eigenlijke tegels na) op de eerste verdieping en zolder dus al in januari in orde was, om vervolgens pas eind april/begin mei door het gelijkvloers gevolgd te worden.

Eind januari werd dus op 1 dag tijd op de eerste verdieping PUR gespoten.

Daarna kon Klaas meteen aan de slag met de vloerverwarming. Het lastigste daaraan was het afrollen van de leidingen, want die waren ontzettend zwaar. Gelukkig had hij hulp van mijn vader en schoonvader en moest er op de zolder geen vloerverwarming komen, waardoor de klus toch op tijd geklaard was.

Precies 1 week na de PUR werd de chape gegoten, deze keer ook op zolder. Hoewel we op de zolder geen PUR hebben, lieten we wel een akoestische mat onder de chape leggen. Als we daar later een slaapkamer voor ons zouden maken, gaat dat toch wat geluid dempen naar de kindjes toe.

De chape moest vervolgens 3 weken drogen voor we mochten vloeren, maar omdat we door de vertragingen van de ramen toch niet meer gehaast waren, besloten we de laminaat nog achterwege te laten. Het was lang wachten tot we in mei op het gelijkvloers ook PUR, vloerverwarming en chape kregen, dus in de tussentijd voerde Klaas nog heel wat andere werken uit. Zo werden de plafonds en de zolder bezet met gyproc, werden daarna alle vijsgaten en naden opgestopt én primerde en verfde Klaas de volledige eerste verdieping. Hij legde er zelfs al laminaat. Zó lang hebben we moeten wachten.

Hieronder nog een paar fotootjes van het gelijkvloers. Netjes in volgorde, dus eerst PUR, dan de vloerverwarming erop, en dan als laatste een fotootje van de chape. Who knew dat dat zo droog was?! Ik docht dat dat vloeibaar op de werf arriveerde en uitgegoten werd, zoals beton.

Next up: het Tragische Verhaal van de Ramen!

#huizekesluizekenbouwt – deel 3: de technieken en de isolatie

Weten wat aan deze post voorafgaat? Lees dan eerst deel 1 en deel 2 van onze bouwreeks. 

Aan het einde van mijn vorige post was onze ruwbouw af (maar nog niet winddicht, want er zaten nog geen ramen en deuren in) en kon Klaas beginnen aan de afwerking. Die eerste fase is suuuupersaai, want de technieken stonden als eerste op de planning. Klaas doet alles zelf, met heel wat hulp van mijn vader en zijn stiefvader, omdat we op die manier veel geld uit kunnen sparen. Het moet natuurlijk ook een beetje in orde zijn en omdat we het niet zagen zitten om verschillende aannemers aan te spreken om legplannen op te stellen, klopten we aan bij firma’s die zelfbouwpakketten aanbieden. Die firma’s overlopen dan met jou het plan van je huis en stellen belachelijk veel vragen over dingen waar je zelf nog niet eens bij stil had gestaan. Dan maken ze een (leg)plan van de techniek in kwestie en zorgen ze ervoor dat al het materiaal dat je voor de werken nodig hebt aan je deur geleverd wordt. Ons elektriciteitspakket bestelden we bij Easykit, voor sanitair, vloerverwarming, zonneboiler en ventilatie tekenden we bij Sack. Wat ik wel een beetje een bummer vond, is dat ik dacht dat de prijs die we afspraken ook effectief all-in was. Dat was toch een beetje een misrekening. Op zich is alles wel correct verlopen en hebben we niks te klagen, hoor. ‘t Is maar dat Klaas echt al 20 keer naar den Brico gegaan is ‘voor gewoon nog wat vijskes’ of een ander willekeurig bouwgerelateerd item. En elk factuurke was dan 20 eurootjes of zo, peanuts als je het vergelijkt met de totaalsom van een nieuwbouw. Maar toch, als je al die Brico-uitstapjes eens samentelt, tikt dat toch aan. Soit.

We begonnen eerst met de ventilatie omdat die buizen het grootst zijn en het dus beter was dat die als eerste gelegd werden.

Toen dat klaar was, werden de afvoeren van het sanitair gestoken en pas daarna waren de effectieve sanitaire leidingen aan de beurt.

Daarna was het tijd voor de elektriciteitswerken.

Terwijl die laatste bezig waren, heeft mijn vader ook op zijn eentje de plafonds van heel het huis tot de zolder toe geïsoleerd. <3

Er moesten uiteraard ook kabels voor internet en tv getrokken worden. Sfeerbeeldjes van onze leefkeuken en zithoek. :)

Dat lijkt nu waarschijnlijk wel allemaal heel gemakkelijk en snel, maar die werken hebben toch een tweetal maanden in beslag genomen. Gelukkig kon Klaas in principe elke dag in het huis werken (als hij geen foto’s moest maken voor zijn bijberoep) want als dat allemaal in weekends of ‘s avonds moest gebeuren, dan waren we nu vast nog niet klaar met de technieken…

Na deze werken moesten we eventjes stoppen, want voor de vloerverwarming gelegd kon worden, moest er natuurlijk eerst PUR gespoten worden. De vloeropbouw hou ik voor een volgende post, want daar hangt toch een verhaaltje aan vast. Zijde al curieus?

Over bij je (schoon)ouders wonen tijdens de bouw

Een tijdje geleden werd ik gecontacteerd door een journalist van De Standaard Magazine. Of we het zagen zitten om mee te werken aan een interview over opnieuw bij je ouders of schoonouders intrekken tijdens de bouw of verbouwing van je woning. We hebben daar een avond over moeten nadenken, maar uiteindelijk besloten we het toch te doen. Dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is, dat hoef ik jullie wellicht niet te vertellen. Ik denk dat iedereen wel kan inschatten hoe pittig het is om na jarenlange zelfstandigheid opeens weer een groot gezin te vormen met je ouders, zéker als je een heleboel kindjes mee verhuist. En het is niet enkel voor ons inleveren, ook voor mijn ouders is het uiteraard een uitdaging. Maar bovenal zijn we hen natuurlijk gewoon heel dankbaar dat we hier zo lang mogen wonen. Zonder hen was het voor ons simpelweg niet haalbaar geweest om ons eigen huis te bouwen, zowel financieel als praktisch.

Het resultaat van het interview stond vandaag in De Standaard Magazine.

Zot, hé!

#huizekesluizekenbouwt – deel 2: de ruwbouw

Weten wat aan deze post voorafgaat? Lees dan eerst deel 1 van onze bouwreeks. 

Het was reikhalzend uitkijken naar half oktober, want dan zouden de échte werken eindelijk van start gaan. Alles tot en met de gesloten ruwbouw zouden we laten doen, maar daarna gingen we zo veel mogelijk zelf in handen nemen. Onze funderingen werden dus uitgegraven en de rioleringen werden gelegd. Ik ga daar gewoon wat fotootjes van posten want ik kan jullie daar uiteraard niet meer details over geven, hé. Funderingen en al. Nogal saai, je kan dat niet decoreren enzo. Allez ja, ik viel een beetje in slaap tijdens dat onderdeel van de bouwbesprekingen. :) Elliot vond het uiteraard wel allemaal de maks! Ik denk dat die later in de bouw gaat. Ofwel wordt hij boer zodat hij met tractors kan rijden.

Daarna werd de vloerplaat gegoten.

Toen kreeg ik een paniekske want dat zag er veel te klein uit! Een drietal weken later ging de montage van start. Op de foto’s hieronder zie je het huis mooi groeien. Op dag 1 werden de muren van het gelijkvloers gezet, op dag 2 de verdiepingsvloer, op dag 3 kwam de eerste verdieping met het plafond er al op en tegen dag 5 of 6 was het huis klaar tot en met het dak en moesten er enkel nog wat kleine afwerkingen gebeuren. Zalig om dat zo snel vooruit te zien gaan, maar vooral ook supermaf!


Bij dezen weten jullie nu ook met welke firma we bouwen. :)

Anderhalve week na de start van de ruwbouw was ons huis ‘af’ en kon Klaas erin om met de afwerking te beginnen. Alle technieken (sanitair, elektriciteit, ventilatie, zonneboiler en vloerverwarming op aardgas) doen we zelf en zijn het eerste punt op ons lijstje. Vloerverwarming houden we tot het allerlaatste, want als alle andere technieken af zijn, wordt eerst de PUR gespoten. Dan hebben we een week de tijd om de vloerverwarming te leggen en dan wordt de chape gegoten. PUR en chape doen we niet zelf trouwens. De plafonds en de zolder moeten nog geïsoleerd worden en vervolgens moet daar ook nog gyproc tegen komen. Dat doen we dan weer zelf, maar de opstop (het wegwerken van de naden en vijsgaten) laten we dan weer doen door een opstopper omdat dat echt netjes moet gebeuren. Eens dat achter de rug is, kunnen we beginnen vloeren en kan de trap (nog iets dat we uitbesteden) geplaatst worden. Dan moeten we enkel nog de sanitaire toestellen installeren (allez ja, zorgen dat we een bad, douche, lavabo’s en wc’s hebben) en muurtegeltjes hangen en dan zijn we ‘klaar’. ‘t Is te zeggen: dan kunnen we verhuizen. Uiteraard zijn er dan nog verschillende afwerkingspunten maar ik heb daar op dit moment nog niet echt zicht op, dus daar schrijf ik later wel eens in meer detail over. Veel van die laatste afwerking zal ook afhangen van hoeveel tijd en geld we nog hebben (pakweg de trap behandelen en verven of de muren van het gelijkvloers primeren en verven) dus dat is sowieso een beetje moeilijk om in te schatten nu. :)

De volgende post in onze reeks wordt er eentje over de technieken en isolatie. Eigenlijk zou ik die beter laten schrijven door Klaas, want ik vind dat een regelrechte snoozefest en weet er dus bitter weinig over. Maar ik kan jullie wel vertellen hoe wij te werk zijn gegaan om het zo betaalbaar mogelijk te houden. Straks wordt het toch nog een interessante post, zeg!

#huizekesluizekenbouwt – deel 1: de sloop

Wisten jullie al dat wij aan ‘t bouwen zijn? Als je mij volgt op Instagram of Facebookvriendjes met me bent waarschijnlijk wel, maar hoewel ik al zeker een jaar regelmatig schrijf dat ik er nog eens over ga bloggen is dat tot nu toe niet gebeurd. Heel lang was er niks concreets te melden, maar nu het nieuwe jaar begonnen is en we halverwege zijn met de technieken, wordt het toch stilaan tijd om alles eens te documenteren. Anders is ‘t de moeite niet meer, hé?

Eerst gaan we wel efkes terug in de tijd. 5 jaar, om precies te zijn. In de herfst van 2011 kochten we ons oud huis (of ‘het witte huis’ zoals Elliot het noemt) met als bedoeling er nog een jaar of 5 ‘goedkoop’ in te wonen zoals het was en het dan te slopen om een nieuwbouw op dezelfde plaats op te trekken. Af en toe kwamen er nog wel andere kansen op ons pad (zo hebben we vorige zomer effectief banken gedaan en budgetten opgesteld om een oud herenhuis te kopen) maar we kwamen altijd weer terug bij die nieuwbouw. Enerzijds voor het gemak van een blank canvas waarin we niet zouden moeten klooien door het prutswerk van vorige eigenaars, anderzijds omdat ik ondertussen op emotioneel vlak al niet meer weg wou van dat stukje grond. Het was ons eerste eigen huisje, we trouwden er, startten er ons gezin. Het plan was om eind 2016 alles in gang te trekken om dan in 2017 te bouwen, maar het is dus een jaartje eerder geworden. Eind vorig jaar kregen we het tweelingnieuws en beslisten we dat ons huis toch echt te klein zou zijn voor drie kindjes, zeker aangezien we eigenlijk maar 1 echte slaapkamer hadden.

Meteen na die allereerste echo-met-twee-hartjes namen we opnieuw contact op met onze architect, die gelukkig het jaar ervoor al een plan voor onze houtskeletbouw had uitgewerkt. Die zette de puntjes op de i en na wat malchance met een aannemer die ons maandenlang op een raming liet wachten (die dan verdikke nog eens keihard boven budget uitkwam), vonden we ons ding bij Sibomat. 2 dagen voor ik beviel hadden we daar nog de keuzedag, wat zoveel inhield als alles tot in detail bespreken, dus het plan op zich, de materialen, de formaliteiten,… Ergens in juli ontvingen we onze bouwvergunning en in de eerste week van september werd het grootste deel van ons huis gesloopt.

Kippenvel, dat. Elliot was op school en Klaas en ik waren met de meisjes op de achterbank naar het huis gereden om te kijken. Ik heb efkes een paar traantjes gelaten, want het was echt the end of an era. En ja, vanaf dat moment was er ook geen terugkeren meer. Het rechtse deel van het huis (waar onze living met daarachter bijplaats en badkamer zat) is blijven staan om later omgebouwd te worden tot garage.

Op een paar dagen tijd was alles dat gesloopt moest worden gesloopt, maar was ook al het puin geruimd en het terrein weer geëgaliseerd. Daarna was het nog anderhalve maand wachten op de funderingen. Die tijd konden we goed gebruiken, want Klaas (en vooral mijn vader, schoonplusvader en grootvader eigenlijk, want Klaas moest toen nog voltijds werken) moest toen nog het dak van de toenmalige living halen, omdat er anders instortingsgevaar was. Of dat zeiden de buren toch. :)

De funderingen hou ik voor een volgende post, anders wordt het hier te lang. Ik heb uiteraard al een hele onderverdeling gemaakt in mijn hoofd, een serie posts binnen de categorie #huizekesluizekenbouwt. Dat is trouwens ook de hashtag waarmee je op Instagram de werken terugvindt, in case you’re interested. :)

Meer lezen? Je vindt hier deel 2 terug.