Sinterklaas 2016

Het zit er weer op. Dagen werden afgeteld, Sinterklaasliedjes gezongen, snoep rondgestrooid en cadeautjes gegeven. En nu is Sinterklaas weer naar Spanje. Of was het Turkije? Het was de eerste keer dat Elliot echt besefte wat er ging gebeuren en volledig mee was in het Sintverhaal en net zoals ik vorig jaar had gedacht, maakte dat het dit jaar extra magisch. Elliot zette zijn schoen, maar we moesten hem wel nog even herinneren aan het feit dat hij ook twee zusjes heeft die nog niet zelf hun schoentje konden zetten. In de slofjes stopte hij een suikerklontje, in zijn eigen schoen een wortel en zijn tekening voor de Sint.

20161202-sinterklaas-1

Sinterklaas zorgde ook dit jaar weer voor een mengelmoes van cadeautjes. Een beetje gewoon speelgoed, een beetje knutselgerief (2 kleurboekjes, waskrijtjes van Panda en dikke potloden), een beetje uitdaging voor de hersentjes (puzzels en een boek). Oh, en een dinoverkleedpakje! <3

20161203-sinterklaas-2

20161203-sinterklaas-3

 

Dit jaar waren er voor het eerst ook diertjes van Schleich. Een setje van 4 oceaandieren, een duo dino’s en nog een enkele koe en varken.

20161203-sinterklaas-5

20161203-sinterklaas-6

20161203-sinterklaas-8

Die variatie vinden de Sint en zijn Pieten fijn, en wij stiekem ook wel. Je kan toch ook geen auto’s blijven geven, hé? Hoewel de Sint wel nog rap dat jeepke van Playmobil in zijn speelgoedzak stopte toen hij merkte dat Elliot toch om een auto bleef vragen. :)

 

20161203-sinterklaas-4

Lily-Rose en Lucy-Mae werden ook niet vergeten. Zij krijgen allebei een stoffen pop met konijnenoren en een houten kralending (seriously, geen idee hoe ik dat anders moet noemen). Voor hen samen was er ook een houten stapelpop die de Sint maanden geleden al van hun geboortelijst plukte. :)

20161203-sinterklaas-7

20161203-sinterklaas-9

20161203-sinterklaas-13

Allez ja, een belachelijk volle Sinttafel eigenlijk, dus je zou kunnen zeggen dat de Sint overdreven heeft. Maar eigenlijk toch niet, want die mens was gewoon op de hoogte van ‘t feit dat wij nu bij mijn ouders wonen en in plaats van op twee adressen te komen heeft hij het dus gebundeld. Vandaar dat hier dus ook een aantal Transformers en een hele reeks figuurtjes uit The Good Dinosaur op Elliot stonden te wachten. En het politiekonijn en de vos uit Zootopia, wat een zalige film!

20161203-sinterklaas-11

En Elliot? Die was in de wolken, hé. :)

20161203-sinterklaas-10

20161203-sinterklaas-12

20161203-sinterklaas-15

Ook dit jaar kijk ik al uit naar volgend jaar, want volgens mij gaat hij dan ‘voor echt’ zelf een lijstje kunnen maken, knip- en plakwerk enzo. :)

Meters en peters

Or should I say ‘meters en peter’? Het concept voor deze blogpost zit al lang in mijn hoofd en nu ik later deze week plan te schrijven over het geboortekaartje en doopsuiker (jaaaaaa, in de week dat de meisjes 6 maanden oud worden, so what?) leek het me een goed idee om eerst eens te vertellen over hoe we meters en een peter zochten voor onze meisjes. En over hoe we het hen gevraagd hebben. Deze maand zal het 1 jaar geleden zijn dat we hen de grote vraag stelden. Let’s celebrate!

Voor Klaas en ik aan kinderen begonnen, zeiden we altijd dat ze sowieso mijn broer en Klaas zijn zus als peter en meter zouden vragen. Toen ik zwanger werd van Elliot realiseerden we ons dat we dan meteen een ‘probleem’ hadden als ik nog eens zwanger zou zijn, want na Elliot zou ons rijtje broers en zussen al uitgeput zijn. Op dat moment beslisten we dus om nog steeds mijn broer als peter te vragen en voor een van mijn oudste vriendinnen te gaan als meter. Dat Klaas zijn zus op haar beurt meter zou worden van ons volgende kind stond op dat moment dus al vast, en ik denk dat zij dat ook al wel wist. Omdat Elliot dan een familielid en een vriendin als peter en meter had, wilden we die lijn doortrekken voor kind 2. Naast mijn schoonzus zouden we dan de beste vriend van Klaas als peter vragen. Zo was alles netjes geregeld, hé?

En toen hadden we boem patat nog een extra koppel meters/peters nodig. We kozen voor 2 vriendinnen van mij maar we wisten eigenlijk niet hoe zij daar tegenover zouden staan. Allebei hebben ze (minstens) een zus, dus het is goed mogelijk dat ze ooit nog eens als meter gevraagd zullen worden. (Vriendin 1 werd trouwens 2 maanden na mijn bevalling effectief al voor de tweede keer meter!) Ik had hen nog niet verteld dat ik zwanger was, maar ze wisten wel dat we aan het proberen waren. Van vriendin 1 wist ik zeker dat ze enthousiast en volmondig ‘ja!’ zou zeggen als we haar de vraag stelden, maar van vriendin 2 was ik niet zeker. Dus moest ik dat met een omwegje vragen, hé. Ik belde haar met een smoesje op en landde het gesprek vlotjes op het kiezen van meters en peters en dat ik blij was dat ik nog niet aan een derde kind moest denken want dat we dan een probleem hadden… ‘Want ja, ik zou dan denken aan een vriendin of zo, maar je weet toch nooit op voorhand wat die gaan zeggen, hé. En stel dat ze dan geen nee durven zeggen…’ Zo kwam ik te weten dat zij het meterschap vollenbak zag zitten, zonder het haar effectief te moeten vragen en zonder dat ze ook maar iets in de gaten had. Voilà, we hadden onze 3 meters en 1 peter!

Maar dan moesten we hen ook nog effectief vragen… We besloten de zwangerschapsaankondiging meteen te combineren met de grote vraag, vooral omdat ik vermoedde dat vriendin 2 verder zou beginnen redeneren als ik daar een aantal weken over liet gaan. De peter van Lucy-Mae kwam op bezoek rond zijn verjaardag (nog geen maand na de verjaardag van Klaas), zogezegd gewoon om verjaardagscadeautjes uit te wisselen. Ik gaf hem eerst zijn kerstkaartje en wachtte tot hij de afsluiter las… Dat was supergrappig, want je ziet dan effectief gedurende een paar seconden de mensen hunne frank vallen, terwijl ze als afsluiter ‘Liefs, Klaas, Joyce, Elliot, <3 en <3’ lezen. Ik combineer de Vraag ook graag met een cadeautje. Deze keer heb ik nagedacht over wat de meters/peter typeert en hoe ik dat kon linken aan onze kindjes. Peter (hij heet ook effectief Peter!) heeft in de kunsten zijn nieuwe passie gevonden, dus voor hem stelde ik een setje potloden/verfjes/etc. samen.

peter

Hij pakte alles uit en snapte duidelijk niet echt goed waarom hij dat nu cadeau kreeg, tot hij aan het kaartje kwam. ‘Huh? Nog een kaartje? Ik kreeg toch nog maar net een kerstkaartje?’ Toen hij dan las dat het de bedoeling was dat hij de inhoud zou gebruiken om samen met zijn petekind kunstwerkjes te maken, had hij het beet.

peter-2

En dan ja, heel vereerd was hij. :)

Voor de peter had ik een ietwat mannelijker kaartje gekozen, want de meters kregen allemaal het onderstaande.

meter-kaartje

Voor de zus van Klaas (meter van Lucy-Mae) vulde ik een doos met allerlei bakspulletjes.

meter

Sommige dingen uit de IKEA, maar het meeste uit Dille & Kamille, als ik me niet vergis. Ik stopte alles in een schoendoos die ik bekleedde met inpakpapier.

meter-2

meter-3

Die gaf ik af tijdens het uitdelen van onze Secret Santas op het kerstfeestje van Klaas zijn familie. Zo was iedereen daar ook meteen op de hoogte. :)

Dat betekent dus dat Lily-Rose twee meters heeft, mijn 2 vriendinnen. Gelukkig zitten zij allebei in mijn koekjesclub waardoor ik hen tegelijkertijd kon vragen. Ik zei nog niets (maar deed wel mijn uiterste best om mijn buikje te verdoezelen :)) en deelde toen het mijn beurt was mijn cupcakes uit. Voor mijn zwangerschapsaankondiging had ik 2 soorten gemaakt, een met een roze vulling en een met een blauwe. Ik wachtte tot iedereen een hap nam en toen een andere vriendin die wel al op de hoogte was, zei: ‘Tiens… Bij mij is het blauw… Bij jou roze?’ had iedereen het door. Hartelijke gelukwensen, vragen naar de uitgerekende datum en hoe ver ik was. Allez, you know the drill. Ik zei verder niks. Toen iedereen weer gekalmeerd (haha!) was, haalde ik weer mijn kerstkaartjes boven en zei langs mijn neus weg: ‘Allez, nu ik toch aan ‘t uitdelen ben, ga ik jullie nog rap efkes jullie kerstkaartjes geven.’ Ze deden de envelop open, lazen de kaartjes, en ik zag hoe bij iedereen de ogen verward bleven rusten op die twee hartjes… En toen ontplofte de bom aan tafel, iedereen was in de war, wou weten hoe het zat. Echt supergrappig! We babbelden er efkes over, weer over de bevaldatum die logischerwijs dus wat vroeger zou zijn dan wat ik daarvoor had gezegd, over het feit dat ze eeneiig zijn,… Toen iedereen bekomen was, zei ik dat ik nog kerstcadeautjes had gekocht. *weent nu al tranen van ‘t lachen* Toen moest ik efkes twee keer nadenken, want nu ze wisten dat er meteen ook een derde op komst was, kon het zijn dat vriendin 2 (die ik eerder al had gebeld om te polsen) meteen iets zou verwachten als ik eerst vriendin 1 vroeg. Dus ik gaf vriendin 2, die samen met mij taal- en letterkunde volgde en een bescheiden verzameling kinderboeken heeft, eerst haar cadeautje…

vriendin-2

Ze was een beetje onwennig. Wel heel blij, want ze had dat boek nog niet en met boeken scoor je sowieso bij ons. Toen zag ze dat er binnenin nog een kaartje zat. Opnieuw verwarring, want ze had haar kerstkaartje toch al gehad?

vriendin-2-bis

Ze las het en toen volgde echt de meest zalige reactie ooit! Ze gilde, gooide het boek met kaartje en al op de tafel alsof er een spin over kroop, bedekte haar gezicht met haar handen, jammerde ‘Oh nee, hé! Ik ga wenen, hé!’ en begon toen effectief te wenen en stormde weg naar de keuken. Hahahahahaha. Toen ben ik haar wel achterna gegaan, om haar te troosten en te vragen of het wel ok was. Ze was mijn telefoontje al vergeten en had zich er totaal niet aan verwacht, en ‘t was allemaal zo veel na elkaar, zei ze. De aankondiging, het tweelingnieuws, de metervraag. Maar ze was heel blij en zei dat ze heel graag meter van ons kindje wou worden. :)

Voor vriendin 1 had ik dan ook nog een cadeautje en om haar nog efkes in de waan te laten, zei ik dat het een gewoon kerstcadeautje was, want dat we onze meter al gevraagd hadden. Zij kreeg een bon van & Other Stories en dit kaartje:

vriendin-1

Ook supervereerd en heel blij!

Echt, zo warme herinneringen dat ik heb aan heel die periode. ‘t Was zo fijn om alles te bedenken en iedereen te verrassen. En ondertussen weten we zeker dat we goede keuzes gemaakt hebben. Love you guys! <3

Een weekendje Pas-de-Calais

Een beetje later dan gepland, maar ik wou er toch nog over bloggen omdat ik jullie dit pareltje niet wil onthouden: ons uitje naar Pas-de-Calais. Cap Blanc-Nez en Cap Gris-Nez om specifiek te zijn. In augustus gingen we hier een weekend naartoe met mijn ouders (en mijn broer en zijn lief), echt het zaligste weekend ooit. Ik dacht steeds dat de Caps gewoon bijzonder waren omdat ze respectievelijk zo wit en zo grijs waren, maar dat is dus helemaal niet het geval. Als je geluk hebt met het weer, en dat hadden wij echt keihard, dan is het daar wondermooi. Prachtige grassige kliffen van waarop je een magnifiek uitzicht hebt, een strakke blauwe hemel en een zee die zo blauw is dat ik niet wist dat die zo dicht bij huis te vinden is. De ontplofte kop haar moet je er wel bij nemen, want het is daar belachelijk winderig. Dat was eigenlijk te verwachten, maar ik had daar dus niet bij stilgestaan.

Vanop Cap Gris-Niz heb je natuurlijk uitzicht op de witte kliffen van Blanc-Nez (volgens mij staan die hier zelfs om een of andere reden nergens op de foto’s), wat de vergezichten daar extra mooi maakt. Op Cap Blanc-Nez kan je wel veel uitgebreider wandelen en is er keuze uit verschillende routes, afhankelijk van of je een lange of korte wandeling wil maken. Als ik me niet vergis zijn de eerste drie foto’s hieronder vanop Blanc-Nez en de andere vanop Gris-Nez.

20160813-wissant-27

20160813-wissant-30

20160813-wissant-31

20160815-wissant-51

20160815-wissant-52

20160815-wissant-54

20160815-wissant-55

20160815-wissant-56

20160815-wissant-57

20160815-wissant-60

20160815-wissant-61

20160815-wissant-63

Wij verbleven in Wissant, een stadje dat eigenlijk perfect gelegen is tussen de twee Caps. Ik denk dat het in beide richtingen ongeveer een 9 km was of zo. Blijkbaar zaten we in ons huisje op wandelafstand van het strand, supertof want bij de boeking hadden mijn ouders dat niet gemerkt! Elliot heeft er zijn vrees voor zand overwonnen. Een geluk, want op school zijn er hele grote zandbakken!

20160813-wissant-1

20160813-wissant-7

20160813-wissant-13

20160813-wissant-18

20160813-wissant-20

20160814-wissant-48

20160814-wissant-49

En op de dijk stond een draaimolentje. <3

20160813-wissant-21

20160813-wissant-23

We bezochten ook Nausicaá, een heel groot aquarium waar je uren kan rondlopen zonder je te vervelen. Elliot is blijkbaar grote fan van visjes kijken, dat ontdekten we eerder in de Zoo. De kans om een bezoekje aan een echt aquarium te brengen konden we dus niet laten liggen. We hebben daar wel niet zo veel foto’s gemaakt omdat we zo druk in de weer waren met kinderen managen, maar bon.

20160814-wissant-32

20160814-wissant-33

20160814-wissant-34

20160814-wissant-40

20160814-wissant-41

20160814-wissant-42

20160814-wissant-44

20160814-wissant-47

Toen we daar de laatste dag op de Grijze Neus liepen, hebben Klaas en ik gezegd dat we er later sowieso nog terugkeren, al is het maar voor een daguitstapje. Het is nét niet te ver rijden om ‘s ochtends te vertrekken en ‘s avonds terug te keren, maar ‘t is er heerlijk uitwaaien en ik denk dat het láng zal duren voor we die uitzichten beu zijn. Elliot vond het er ook heel indrukwekkend en ik ben vrij zeker dat dat voor onze meisjes ook zal gelden. Zeker een aanrader dus!

Oostende 2016

Wie mij kent, weet dat ik graag eens averechts doe. Nu het weer frisser wordt en de blaadjes aan de bomen hun mooie herfstkleuren krijgen vind ik het dus tijd om nog eens terug te blikken op enkele uitstapjes die we in augustus maakten. De intentie was er toen ook al, maar met Elliot die thuis was, de baby’s die nog zo klein waren en nog wat laatste dingen die we moesten afwerken aan de verhuis had ik altijd wel iets beters te doen dan te bloggen. Scusi!

In dezelfde week dat we met de trein naar de Zoo gingen, namen we ook de auto naar Oostende. Ik had hier en daar gehoord dat Dinos Alive, een dinotentoonstelling, daar neergestreken was en wij wilden daar keigraag naartoe met Elliot. Omdat een medejanuarimama in Oostende op vakantie was, spraken we eerst met haar af om te lunchen in de luchthaven. Ik stelde mij voor dat Elliot superveel opstijgende en landende vliegtuigen zou kunnen zien, maar op die 2 uur dat we daar waren hebben we er dus maar eentje zien opstijgen. Blijkbaar is dat daar dus toch niet zo druk. :) Hij heeft wel heel hard rondgerend met Lukas.

oostende-8

oostende-10

 

oostende-12

 

Daarna gingen we allemaal samen ook nog eventjes naar het Noordzeeaquarium. Dat was suuuuuperklein, maar na ons uitstapje naar de Zoo wisten we dat Elliot behalve naar dino’s ook heel graag naar vissen kijkt. Ik stoor mij trouwens keihard aan mijn buik in de foto’s hieronder, maar give me a break, ik was nog maar 6 weken bevallen. :) En ‘t was dit of géén foto’s!

oostende-14

oostende-15

oostende-16

Na het aquarium scheidden onze wegen en gingen wij met ons vijven naar Dinos Alive. Man, echt. Sommige mensen hadden mij op voorhand doen twijfelen of het donker, het lawaai en de imposante dino’s zelf Elliot niet zouden bang maken. Maar dat was dus helemaal niet het geval. Hij vond het za-lig. Die dino’s bewogen ook echt en ik weet eigenlijk niet of Elliot nu denkt dat dino’s echt bestaan of dat hij wel goed doorheeft dat die nep waren… Hij heeft met open mond staan kijken, hij heeft geschreeuwd van verwondering en hij is een keer heel aandoenlijk een beetje geschrokken omdat hij omhoog keek en daar een pterodactylus (ofzoiets, hij vloog alleszins!) boven zijn hoofd zag hangen.

oostende-1

oostende-2

oostende-17

oostende-19

oostende-23

oostende-22

Obligate foto van de terugrit:

oostende-3

 

Het lijkt hier wel alsof we gewoon met z’n drietjes op stap waren, maar Lily-Rose en Lucy-Mae waren effectief mee! Ze zaten in de dubbele buggy en hoewel dat een zwaar gevaarte is en er zowel in de luchthaven als bij Dinos Alive heel veel trappen waren, waren er altijd mensen die spontaan hielpen met heffen! Zo fijn. :) Ik ben die week (in de Zoo ook) wel nog nooit in mijn leven zo vaak aangestaard en aangesproken geweest. Soms is dat wel leuk, maar op andere momenten dacht ik ook: ‘Jaaa, het is een tweeling, jaaa, ze zijn eeneiig, jaaa, we hebben onze handen vol. En laat mij nu op mijn gemak wandelen met mijn gezin.’ Haha! Maar ja, de mensen willen daar precies over babbelen, zelfs al kennen ze je helemaal niet. Een paar weken erna was ik met één van de meisjes naar de Dreamland geweest omdat ik snel iets moest halen en toen ik zo met haar in mijn kar door de winkel liep, vond ik het ontzettend bizar dat ik precies onzichtbaar was. Niemand die naar mij keek, niemand die mij tegen mij begon te praten over mijn baby. En zo ontzettend chill dat dat was, zo op pad met 1 kindje. Zo zie je maar dat je perspectief steeds opnieuw verschuift, want 2 jaar geleden zou het zweet mij nog uitgebroken zijn bij het idee op mijn eentje met een Elliot van 2-3 maanden oud naar de winkel te moeten gaan. :)

Later deze week post ik nog een blogje over ons weekend in Frankrijk en eentje met wat foto’s van wandelingen die we deze zomer maakten en vanaf dan verwelkomen we definitief de herfst!

Naar de Zoo

Een van Elliots belangrijkste recente ontwikkelingen is dat hij opeens geen dutje meer nodig heeft. ‘t Is te zeggen: in de loop van de namiddag wordt hij wel nog moe maar we krijgen hem met geen stokken nog in bed. Door het dutje over te slaan, kwam er weer ruimte voor uitstapjes. Superfijn, want de afgelopen 2 jaar hebben wij géén daguitstapjes gemaakt omdat Elliot niet kon/wou slapen op verplaatsing. Nu zijn er natuurlijk wel 2 baby’s bijgekomen, maar aangezien die voorlopig nog overal slapen, hebben we het er deze zomer van genomen. Elliot was sinds eind juli thuis, wat net voldoende tijd was om mij deftig te laten herstellen van de bevalling. Toen Klaas dan ook in verlof was, zijn we 2 keer een hele dag weggegaan: een keer naar de Zoo en een keer naar Oostende.

Elliot is gek van de trein, dus was het vanzelfsprekend dat we ook met de trein naar de Zoo in Antwerpen zouden reizen. Dat was wel heel spannend, want we waren ten eerste nog nooit een hele dag met Elliot op stap gegaan (door die dutjes dus) waardoor we niet wisten of hij ook in de namiddag nog vrolijk zou blijven. Bovendien waren Lily-Rose en Lucy-Mae toen nét 6 weken en waren we gebonden aan de buggy met twee Maxi-Cosi’s. Achteraf bekeken waren we veel makkelijker af geweest met enkel 2 draagdoeken, maar dan hadden we wel moeten sleuren met de luiertas. Zo is ‘t altijd wel iets. :) Gelukkig waren er in de stations en in de Zoo zelf altijd vriendelijke mensen die bereid waren om eventjes te helpen als we trappen moesten doen. En ja, Elliot vond de trein zalig, hé!

zoo 1

zoo 7

In de Zoo hebben we zowat alle dieren gezien, maar we hebben bitter weinig foto’s. Ik maakte een handvol foto’s met mijn iPhone en Klaas haalde in de speeltuin zijn camera boven. Om een hele dag foto’s te maken met een digitale camera hadden we echt onze handen veel te vol. De lunchpauze duurde trouwens een dikke 2u. Eerst zelf eten en dan naar de speeltuin zodat Elliot kon spelen terwijl ik de meisjes één voor één aanlegde. Want ja, zo tandemvoeden, echt discreet is dat toch ook niet, hé. :)

ZOO-11

zoo 2

‘s Namiddags kreeg hij het heel moeilijk en viel hij bijna in slaap. Het aquarium kon hem weer een beetje doen herleven, maar daarna was het finaal op, haha!

zoo 3

zoo 4

zoo 5

En wat schreven we dan in ‘t lager in onze opstellen? ‘Moe maar voldaan keerden we terug naar huis.’ Awel ja. :)

zoo 6

We gaan sowieso nog eens terug naar een dierenpark, want Elliot spreekt er nog altijd van. Echt zalig dat hij zo genoten heeft! :)