Lily-Rose & Lucy-Mae | 2 jaar

Combineer een moeder die haar blog in ‘t slop laat geraken en kinderen-die-niet-de-eerstgeborenen zijn en je krijgt een leeftijdsupdate die pas 4 maanden na de feiten geschreven wordt en waarbij dus ook veel gokwerk aan te pas komt…

In het concept voor deze blogpost stond er dat het meest opvallende was dat ze ‘nu’ (dat was begin oktober 2017…) begonnen te praten. Ik schreef toen dat ik nog eens precies moest opzoeken wanneer Lily-Rose en Lucy-Mae hun eerste woordjes spraken en wat die ook alweer waren. Natuurlijk weet ik niet meer wanneer ze juist begonnen te praten, maar vermoedelijk zal het dus ergens in augustus/september 2017 geweest zijn, ongeveer gelijktijdig met het moment waarop ze begonnen te stappen. Lucy startte daarmee op 12 maanden, in juni, en Lily in september, op 15 maanden. Daarmee was ze het traagste stappertje van al mijn kinderen, wat ook haar heerlijk rustige en alles-op-zijn-tijd-karaktertje weerspiegelt. Lucy, tja, die is zoals Elliot wat meer gehaast en onstuimig. Dat was al zo als baby en ik vermoed dat het niet meer zal veranderen. :) Maar die woordjes dus, ik weet niet meer wat die precies waren! Wel dat ze veel gewoner waren dan die van Elliot, want zijn eerste woordje was echtigentechtigwaar ‘buiten’. De miekes hielden het volgens mij op dingen als bal en poes. In februari (21 maanden oud) begon Lucy-Mae ook echt met tweewoordzinnen zoals ‘haarke mooi’ (als ze haar haartjes kamde) en ‘moeke ish weg’ (toen Lily triest was omdat ik naar mijn werk vertrok). Op 23 maanden was dat al goed geëvolueerd, want nadat ze aan de borst gedronken had, zei ze toen: ‘Toe doen! Anne kant dinken.’ Haha! Ik heb dus een hashtag op IG voor haar uitspraken, maar voor Lily blijkbaar niet. Zij doet het nog altijd wat meer op ‘t gemak dan Lucy, ze komt enkele dagen tot een maand ‘achter’. :) Ondertussen voeren ze heuse gesprekjes en staan we elke dag versteld van wat die al allemaal zeggen. Ter vergelijking: toen Elliot pas naar school ging (dus ruim 2 maanden ouder dan onze miekes nu zijn) zat hij op het niveau van ‘Bel gaat. Kindjes spelen.’ Die fase zijn de miekes al efkes gepasseerd.

Ze spelen graag met Elliots autootjes en ander speelgoed, maar wat nieuw is in ons huishouden is dat ze ook graag kleuren en schrijven! Vooral Lily oefent heel graag met een echte balpen, dan tekent ze ‘bollekes’ (rondjes) en is ze zo fier als ne gieter en zegt ze dat ze het gekund heeft. Lucy maakt strepen en krabbels en gaat dan weer met iets anders spelen. Hun popjes vinden ze ook erg lief. Die worden in bed gestopt, krijgen de borst en worden getroost. Zulke lieve poppenmoedertjes, die miekes van ons. Maar dat zijn dus eigenlijk ontwikkelingen van na hun tweede verjaardag. :)

Ze krijgen nog steeds borstvoeding, al heb ik sinds een aantal weken (rond 2 jaar en 4 maanden) wel de laatavond- en nachtvoeding afgebouwd. De eerste nacht was er veel geween, hoewel ik goed mijn best had gedaan om ze erop voor te bereiden. Lily was het meest verknocht aan de borst en hoewel we bij haar dus de grootste moeite voorspelden, was het Lucy-Mae die het meeste drama maakte. Mijn Roosje was gewoon verdrietig, maar kwam al gauw bij mij liggen zodat ik haar kon troosten, maar Lucy was echt kwáád! Ze wou niet neerliggen naast mij en ik mocht haar niet aanraken. En toen zei ze met ontzettend boze stem “Stommerik!” Zo aandoenlijk, mieke toch. <3 Want oh ja, ze zijn ontzettend mondig, spreken zoals hierboven gezegd al supergoed, en nemen dus ook vrolijk alles over dat Elliot meebrengt van school. :) Ik merk wel dat ze het nu, met hun verkoudheid, ‘s nachts weer lastiger hebben en toch weer zouden willen drinken. Ze zijn trouwens zot van chocolade, vooral Lily-Rose. Zij noemt het ook met een verliefde blik in haar ogen “locolaatjes”.

Wat school betreft: ze stappen in januari in, maar volgens mij (en volgens mijn tante/meter/onthaalmoeder) konden ze eigenlijk in september al gestart zijn. Eigenlijk zijn ze schoolrijp en ze lijken mij er even klaar voor als Elliot indertijd was. Ik ben heel benieuwd of ze elk hun eigen vriendjes zullen hebben of dat ze gewoon samen in een kliekje terecht zullen komen. Wat andere, oudere kindjes om van te leren is misschien niet zo slecht, want ze kunnen ook ontzettend goed ruzie maken. Dingen afpakken, aan elkaars haren trekken, krabben in het gezicht, elkaar op de grond duwen. Ze kunnen niet zonder elkaar (en zijn dat ook zelden) maar op momenten dat ze wel eens alleen zijn, omdat de ene bijvoorbeeld ziek thuisblijft van de opvang, merk je dat ze precies wel herleven en het er extra van nemen om moeke en/of papa eens voor zichzelf te hebben. And who could blame them? :)

En dan, sinds hun 2e verjaardag (of eigenlijk al van een stukje ervoor) hangen ze keeeeiiihard de grote kleuter uit. Kleuren en schrijven, tellen, kleuren benoemen, liedjes meezingen en dansen (dat deed Elliot nooit!), genieten als we verhaaltjes voorlezen. Zalige miekes. Ze slapen nu trouwens ook weer samen, dat hebben we geïntroduceerd op reis en heeft ons leven opnieuw een heel stuk gemakkelijker gemaakt. Het fotootje hieronder maakte ik op hun 2e verjaardag en weerspiegelt perfect hun karakters: Lucy als wild zwijntje en Lily als stille genieter. <3

En omdat het zo’n zalige foto is en ze er op 2 jaar en 1 week oud ineens zó groot uitzagen:

Heel mijn leven heb ik verlangd naar een dochter, en dat doet niets af aan hoe graag ik mijn zoon zie. Elliot zal altijd mijn enige manneke zijn, mijn oudste kind, degene die van mij een moeke maakte. Toen mensen mij tijdens al dat dochterverlangen probeerden te temperen door te zeggen dat een dochter misschien wel zou tegenvallen of dat het zou kunnen dat het tussen ons niet zou klikken, kreeg ik ergens toch schrik. Ik ben zó blij dat daar niks van aan is. Meer zelfs, dat ik kan zeggen dat het volledig is wat ik had verwacht en gewenst. Maar dan in ‘t dubbel. Niks dan liefde.

Pasen 2018

Naar Pasen werd hier thuis niet zo hard uitgekeken als naar Sinterklaas, maar eigenlijk was het even leuk, zo samen paaseitjes zoeken in hun pyjama. Het was de eerste keer dat de meisjes mee konden zoeken, dus het was dit jaar extra speciaal. Elliot hing direct de grote broer uit door zijn miekes te tonen waar ze nog eens moesten kijken en hier en daar wat eitjes voor hen te laten liggen (dat moesten we hem wel influisteren), Lucy-Mae had heel snel door wat er moest gebeuren en Lily-Rose ook, maar die hield het snel voor bekeken om vervolgens meteen te beginnen boefen. Haha!

Vrolijk Pasen, iedereen!

De cakesmash van Lily-Rose & Lucy-Mae

‘Wat we voor één kind doen, doen we voor onze andere kinderen ook.’ Een opvatting waar ik al jarenlang achter sta, maar die uiteraard niet altijd perfect haalbaar is. Maar als we onze bloedjes hetzelfde kunnen schenken, dan doen we dat graag. Dus kregen onze meisjes eerder deze week ook eindelijk hun cakesmash. Die van Elliot vond ook met een maand vertraging plaats (want naar ‘t schijnt is dat een tof idee om op je eerste verjaardag wakker te worden met de windpokken), de meisjes moesten er 4 maanden op wachten. Mohja, beter laat dan nooit, zeg ik altijd. Daarbij, op hun verjaardag zelf woonden we nog bij mijn ouders en ‘t is eigenlijk pas sinds september dat we in ons nieuw huis enigszins comfortabel kunnen wonen. Dan is dat perfect gerechtvaardigd, hé. Hé? Ja, hé? Ok.

Ik gebruikte enkele honeycombs van hun groeifeest om de ‘set’ een beetje aan te kleden en ging in de Hema nog een gouden slinger halen. Hoera voor kerstversiering in oktober! Hun bloomers kocht ik maanden geleden in de Zeeman en de taarten bestelde ik bij dezelfde mevrouw die ook de mooie taarten voor het groeifeest maakte. En net zoals Elliot durfden onze miekes de taartjes eerst amper aanraken. Vervolgens aten ze 5 minuten lang netjes de bolletjes van de bovenkant, zonder zich ook maar een beetje vuil te maken. Ik heb hen dan maar wat geholpen en wat taart aan hun lijfjes gesmeerd, net zoals bij Elliot indertijd. Na een klein halfuurtje begonnen ze het decor af te breken, tijd om te stoppen dus. Klaas leverde een hele hoop foto’s af, maar ik wist dat te herleiden naar een selectie van 40 foto’s. Da’s eigenlijk nog te veel, maar toen dacht ik: ’40 foto’s, da’s 20 per kind, zoals een normale cakesmash.’ Dus dan is dat ok he, 40 foto’s in 1 blogpost? Ik dacht het ook, ja.

Klaas maakte ook een filmpje, superfijn om terug te bekijken:

Echt, zó waanzinnig blij dat we dit toch nog gedaan hebben. <3

Het groeifeest van Lily-Rose & Lucy-Mae

Net zoals we Elliots eerste verjaardag uitgebreid vierden met een groeifeest, zetten we Lily-Rose en Lucy-Mae ook in de bloemetjes toen ze jarig waren. Het concept bleef hetzelfde, een vrijzinnige viering met het huisvandeMens gevolgd door lekkere dessertjes voor onze gasten, maar de uitwerking was deze keer lichtjes anders. Bij Elliot huurden we een cafézaaltje en knutselde ik heel veel dingen zelf, maar voor het groeifeest van de meisjes had ik simpelweg geen tijd om veel te haken aan versieringen. We lieten het feest doorgaan in een hoeve/beleefboerderij zodat we ons qua aankleding geen zorgen moesten maken. De dag zelf ging ik gewoon snel wat honeycombs ophangen. We hadden ongelooflijk veel geluk met het weer, want hoewel het best winderig was, was het wel zonnig en warm. De viering konden we dus buiten laten doorgaan.

De ceremonie was net zoals bij Elliot een viering van/voor onze meisjes, een afronden van hun babytijd en het verwelkomen van wat nog komen zal. En eigenlijk vond ik het stiekem ook wel een beetje een feestje voor óns, omdat we verdikke het eerste jaar met een tweeling hadden overleefd. Applausje voor ons! De moreel consulente van deMens praatte alles mooi aan elkaar en zorgde ervoor dat het geheel niet te lang duurde, een kwartier à twintig minuten. De meisjes hielden zich goed, de kindjes die erbij waren ook.

Bij Elliot werkten we rond de figuur van een boom, deze keer kozen we voor een regenboog. Na regen komt zonneschijn, en misschien ook wel een regenboog. Een levensles die onze meisjes hopelijk altijd zullen meedragen. Ik zou niet zo ver gaan om hun prille babytijd onze ‘regen’ te noemen, maar ergens zat daar toch ook wel een bepaalde symboliek in. De eerste maanden met een tweeling zijn heel bijzonder en zeker ook fijn, maar het is een feit dat het alleen maar beter en makkelijker wordt eens ze wat ouder en zelfstandiger worden. Ik zorgde voor wat korte gedichtjes over regenbogen en zelf hadden Klaas en ik ook een tekstje voorbereid voor onze miekes. Allez. Ik schreef de tekst en Klaas las die voor het allereerst tijdens de viering. Ge weet wel hoe dat gaat met venten, hé?

Dit was ons tekstje:

Gisteren vierden we de eerste verjaardag van Lily-Rose en Lucy-Mae. Dat betekent dat het vandaag precies 1 jaar geleden is dat we stilaan aan het bekomen waren van de geboorte en dat de adrenaline plaats maakte voor blijdschap, maar ook voor twijfel. 1 jaar geleden vroegen we ons af hoe we dat zouden klaarspelen, twéé baby’s verzorgen, voeden, aandacht geven en koesteren.

Hun eerste verjaardag leek een ver verwijderde mijlpaal, een eindpunt waar naartoe gewerkt moest worden, want vanaf dan zou het makkelijker worden. Of dat hielden we onszelf toch voor. En hoewel iedereen met kinderen weet dat het nooit echt gemakkelijker wordt, maar gewoon ánders, moesten we gelukkig niet zo lang wachten. Toen ze ongeveer zes maanden oud waren, merkten we dat het inderdaad stilaan beter begon te gaan. Dat we een ritme vonden, dat de meisjes ietsje zelfstandiger werden, dat we als gezin onze draai gevonden hadden. En vanaf toen was het genieten. Dat betekent uiteraard helemaal niet dat we niet op regelmatige basis zuchten, ons opgejaagd voelen of ons geduld verliezen, maar dat alles wordt verzacht door de liefde die we voelen. Het is hartverwarmend om te zien hoe ze met elkaar omgaan en dat ze, hoewel ze uiterlijk zo erg op elkaar lijken, toch duidelijk hun eigen unieke persoontje zijn. Lily-Rose is ons ‘oudste’ dochtertje. Ze bekijkt de wereld, denkt na over wat ze ziet en zal daarna pas meedoen. Ze is vrolijk, maar op een rustige en ingetogen manier. Ze houdt van knuffelen en dicht bij ons zijn. Lucy-Mae is ons ‘jongste’ dochtertje. Zij duikt in de wereld nog voor ze weet wat er eigenlijk gaande is. Ze is vrolijk, onstuimig en een echte wildebras. Ze houdt van ravotten en van deugnieterij uithalen. We zien ook dat hun grote broer nu al hun grote held is. Wanneer ze vol verwondering en met pretlichtjes in hun ogen naar hem opkijken, wanneer hij spontaan een knuffel komt geven aan zijn ‘miekes’, zoals hij ze zelf ook al noemt… Dan loopt ons kopje over en lijkt het alsof ons hart uit elkaar zou kunnen spatten van geluk.

Wij zijn gelukzakken, en we doen ons best om ons daar elke dag opnieuw bewust van te blijven. Elliot is zo’n fantastisch mannetje dat we met hem al onze beide handjes mochten kussen, maar dat we vorig jaar niet één, maar zelfs twéé geweldige dochters mochten krijgen, dát maakt van ons de rijkste ouders ter wereld. Blijf maar verder groeien zoals jullie bezig zijn, miekes. Jullie doen dat heel goed. <3

Op Elliots groeifeest mochten de aanwezigen op het einde met hun vingerafdruk kleurrijke blaadjes geven aan een kale boom. Voor Lily-Rose en Lucy-Mae maakte ik met waterverf een schilderijtje van een regenboog. Ik knipte 2 vormen uit die een pot moesten voorstellen en die door onze familie en vrienden opgevuld mochten worden met gouden vingerafdrukken/muntstukken. De pot zou ik dan onderaan de regenboog plakken. (Sidenote: ik had 2 schilderijtjes gemaakt, voor elke dochter één, maar op de ochtend van het groeifeest stond ik op en ontdekte ik dat Elliot een van de schilderijtjes én een zwarte stift had gevonden. Zucht. Ik moet, as we speak, dus nog steeds schilderij 2 opnieuw maken.)

En daarna was het tijd voor het feest. Deze keer kozen we niet voor een dessertenbuffet, maar voor 2 taarten en een toog met lekker schepijs. De grote taart bleef in het thema van regenbogen, de andere taart bestond uit witte chocolade, cheesecake en speculaas.

En tussen het eten door kon iedereen vrij rondlopen op de boerderij, de koeien voederen en de speeltuin bezoeken.

Om te voelen dat je samen met je kinderen zo graag gezien wordt, en dat op zo’n mooie dag en op zo’n fijne locatie is hartverwarmend. Echt een topdag. <3

Lily-Rose & Lucy-Mae | 1 jaar

Ken je het cliché dat de tijd vliegt eens je kinderen hebt? Ik vond dat bij Elliot al zo onwezenlijk wáár, maar 2 baby’s erbij krijgen zorgt er echt voor dat je opeens een jaar verder bent als je eens met je ogen knippert. Dat, en ondertussen nog eens bouwen wellicht. Anyhoooo. Mijn baby’s zijn sinds begin juni geen baby’s meer! Hoewel ik ze nog koppig baby’s blijf noemen tot ze stappen, uiteraard. Ik schreef deze post vlak na hun verjaardag, maar de foto werd op de lange baan geschoven en zo bleef ik maar wachten en wachten en wachten. En dan vond ik het toch niet meer kunnen om nu nog een foto te trekken, dus besloot ik er maar gewoon eentje van op hun groeifeest te gebruiken. Waarover ik uiteraard ook nog ga bloggen. Ooit eens, als de rust hier wederkeert. :)

Toen ze nog mini en veel weerlozer waren, keek ik elke dag uit naar hun eerste verjaardag. In mijn hoofd was dat echt een mijlpaal en ik was ervan overtuigd dat het vanaf dan allemaal gemakkelijker zou gaan. In bepaalde opzichten is dat waar (ik ben geen 12 keer per dag meer aan ‘t voeden, ik kan hen op de grond zetten zodat ze wat kunnen spelen,…) maar op bepaalde manieren was het ook veel gemakkelijker toen ze nog maar 3 weken oud waren. Toen sliepen ze bijvoorbeeld nog 22 uur per dag. Wat een zaligheid! Maar ok, hun eerste levensjaar zit er al op en ik kan echt niet geloven dat ik nu gewoon twee dochters van 1 jaar oud heb. Zo gek! Ik blijf hen wel veel meer als baby’s zien dan Elliot toen hij zo oud was. Ik denk dat dat deels ligt aan ‘t feit dat ze er gewoon veel meer ‘baby’ uitzien dan hun broer (met al zijn haar zag die er op 6 maanden oud al bijna als een peuter uit)  en deels aan ‘t feit dat ze in vergelijking met Elliot ook gewoon altijd veel kleiner en jonger gaan lijken omdat ze nog niet zo veel kunnen als hij.

Lucy-Mae trekt zich al een hele tijd overal recht, kan zich ook al enkele weken beheerst weer op haar poep laten zakken, kruipt vliegensvlug het huis door en stapt aan de hand. Kort na haar eerste verjaardag begon ze ook vrij vlot aan één hand te stappen en ze staat eigenlijk ook zelfstandig. Mocht ze op het moment dat ze beseft dat ze volledig alleen rechtstaat niet zo hysterisch worden van contentement, ze zou na een paar seconden niet omvervallen. Heerlijke mie. :) ‘t Is echt een hevige meid, soms iets te hevig en dan durft ze ons wel eens pijn doen, of haar broer en zus. Naast fysiek erover gaan, laat ze zich trouwens ook graag horen. Ze heeft recent ontdekt hoe ze moet gillen als een speenvarken dat gekeeld wordt. Heel amusant. Vooral in het nieuwe huis, dat nog niet ingericht is en dus nog lekker galmt. :) Als we haar gaan halen in de opvang, roept ze naar ons en wordt ze keiblij. Ze wijst dan naar ons terwijl ze tegen mijn tante-onthaalmoeder druk tettert dat haar ouders er zijn. Superschattig. <3

Lily-Rose doet het allemaal een beetje kalmer aan. Die is to-taal niet gehaast en laat zich niet opjutten door haar hevige broer en zus. Het is geen meeloperke, ze volgt gewoon op haar eigen tempo. Ze trekt zich ook overal recht, maar zet nog niet echt stapjes (langs de tafel of aan de hand) en kan ook nog niet staan zonder steun. Dan zakt ze geheid weer door haar benen. Dat ligt zeker aan die 200 gram die ze extra meesleurt ten opzichte van haar zus. *grijns* Ze blijft wel het grootste knuffelmieke van de twee. Ze lijkt ook een beetje op de Mona Lisa als ze lacht. Waar Lucy-Mae gewoon met een open mond keismakelijk lacht, houdt Lily-Rose het vaak op een serene glimlach. Die ze dan secondenlang doodserieus volhoudt, zelfs wanneer wij al onder de tafel liggen van ‘t lachen en waardoor we dus nóg harder ons best moeten doen om niet een beetje pipi in onze broek te doen.

We zijn nu ongeveer een maand na hun verjaardag (op het moment dat ik dit post is het al 2,5 maanden, maar whatever!) en nu hebben we ‘t wel lastig. De meisjes zijn regelmatig huilerig en hun pijp is precies redelijk snel uit ‘s avonds. En toch doen ze moeilijk om te gaan slapen, typisch. :) Volgens mij moeten ze een beetje vroeger naar bed, zijn ze oververmoeid enzo. Ik heb ook gemerkt dat er weer tandjes bij zijn gekomen. Lucy-Mae had bovenaan ineens aan elke kant een kies (of ik denk toch dat het kiezen zijn) en nu is er nog een tand aan het doorkomen. Nummer 11 al, als ik juist tel! Elliot had er op zijn 1e verjaardag maar 6, haha. :) Lily-Rose heeft er wat minder. Zij klokt voorlopig af op 9 of 10 tandjes, ik ben het niet zeker. Ik denk dat ze ook wel wat last hebben van de lange dagen. Het blijft lang licht en dan is ‘t minder makkelijk om te gaan slapen. En los daarvan zijn ze overdag ook wel aanhankelijker dan gewoonlijk.

Vanaf nu maar om de 3 maanden meer een update! Tegen dan gaan ze toch al kunnen stappen, hé? Gedaan met sleuren met Maxi Cosi’s. :)