Lily-Rose & Lucy-Mae | 11 maanden

De laatste maaaaand! *snif ende snotter* (Eigenlijk is ‘t ondertussen nog maar een dikke 2 weken, maar shhhtt.) Ik ben zo keihard niét klaar voor de eerste verjaardag van mijn baby’s. Nog nooit is een jaar zo snel gegaan. Op de buitenfoto’s hieronder draagt Lily-Rose het kleedje met bloemetjes en Lucy-Mae het jeansjurkje.

Eind april was Lily-Rose koortsig, maar Lucy-Mae was/is gelukkig supervrolijk. Een hele dag lang lacht ze, speelt ze op de speelmat en hangt ze het klein spook uit door ineens op een andere plaats te zitten dan waar we haar 2 minuten ervoor hebben neergezet. Echt een blij meisje. <3

Maar ons Roosje was dus ziek waardoor zij iets minder blij was. Ze was wat zeurderig, maar los van het koalaatje uithangen viel het nog mee, zeker niet te vergelijken met de maand ervoor. Maar ‘t is natuurlijk niet simpel om een aanhankelijk baby’tje te combineren met nog 2 andere kindjes die ook aandacht willen (I’m looking at you, Elliot!). Een tijdje geleden kwam Elliot met haar spelen, nam haar handje vast, trok dan zijn hand supersnel terug terwijl ik ‘auwch!’ zei en dat vond ze suuuupergrappig. Ze heeft echt zalig luidop gelachen. <3 De meisjes maken vaak luide, blije geluiden, maar echt luidop lachen of grinniken doen ze eigenlijk niet vaak. Maar als ze het doen, dan komt het door Elliot. <3 Zo mooi om te zien.

Lily-Rose begon trouwens kort voor hun elfde vermaanddag ook aanstalten te maken om te kruipen. Eindelijk, zeg. Ik blogde er nog niet over, maar Lucy-Mae kroop dus op 10 maanden en Lily-Rose op 11 maanden. Respectievelijk op 17 april en op 17 mei. Precies een maand verschil dus. Zotte miekes. :)

Wat een zalige pose op die laatste foto, niet? Haha!

Lily-Rose & Lucy-Mae | 10 maanden

Grandioos overtijd, want over 8 dagen worden ze al 11 maanden, maar beter laat dan nooit, hé?

Onze miekes zitten allebei officieel supergoed. Ze vallen quasi niet meer om, want ze leerden hun handje opzij zetten als ze voelen dat ze beginnen te wankelen. Ze gaan ook alle twee vlotjes van liggen naar zitten. Dat maakt hen direct een stuk zelfstandiger en we merken ook dat ze nu een stukje minder gefrustreerd zijn. Ze schuiven ook allebei op hun buik achteruit en Lucy-Mae maakt aanstalten om te kruipen. Bij haar zal het wel niet lang meer duren voor ze de woonkamer onveilig maakt, denk ik. :) Hieronder Lily-Rose.

Ze spelen ook graag kiekeboe en lokken dat vaak zelf uit. Ze verstoppen zich dan bijvoorbeeld achter een fles die op tafel staat, zoeken oogcontact met de persoon die aan de overkant van de tafel, achter de fles, zit en bewegen dan hun hoofd van links naar rechts. Hilarisch, en súperschattig! <3 Ze schudden ook graag nee met hun hoofdjes, vooral Lucy-Mae dan. Dat betekent trouwens niks, uiteraard, het is enkel een uiting van het feit dat ze soms wilde zwijntjes zijn. :) Lily-Rose is de prater van de twee. Zij brabbelt heel veel (nvdr. ik schrijf dit een maand na datum en ondertussen is Lucy ook beginnen roépen) terwijl Lucy-Mae eerder fysiek is. We zeggen nu al vaak tegen elkaar dat Lily het brein is en Lucy de spieren. :) Lily is ook een iets groter knuffelbeest. ‘t Is echt bijzonder om te zien hoe 2 meisjes die zo hard op elkaar lijken toch zo’n verschillend karakter kunnen hebben. Hieronder Lucy-Mae.

Cijfertjes: ze dragen maatje 74-80, 80 vooral in kleedjes. Lily-Rose heeft 6 tandjes, Lucy-Mae heeft er 8. Elliot had er op zijn eerste verjaardag nog maar 6, zeg!

Oh, en vorige maand was er dus die pittige ontwikkelingssprong (9 maanden), maar nu zijn ze heel vrolijk, vooral Lucy. Lily is ook content, hoor, maar het valt meer op bij Lucy. Lily is immers meer gereserveerd, terwijl Lucy uitbundiger is. Ik vind dat soms wel jammer, dat anderen Lucy-Mae omschrijven als de blije en de vrolijke van de twee, want het is enkel door haar extraverte karaktertje dat dat meer tot uiting komt. Oh well, stille waters… :)

Lily-Rose & Lucy-Mae | 9 maanden

Dat onze meisjes al 9 maanden zijn, zeg. Ik kan er niet van over. Nog 2,5 korte maandjes en we ‘moeten’ al hun eerste verjaardag vieren. Ik merk dat dat mij meer raakt dan toen Elliots eerste verjaardag naderde. Toen was dat ook wel emo, maar ‘t ging me toen toch meer om Elliot zelf. Mijn eerste kindje dat geen baby meer zou zijn enzo. Maar nu… Het voelt heel raar aan om te bedenken dat mijn wellicht laatste kindjes ooit binnenkort baby af zijn. Ik ben daar nog niet klaar voor. :)

Schone foto hierboven, hé? Maar ‘t is niet altijd rozengeur en maneschijn. De foto hieronder is een behind the scenes… Lily-Rose vindt het waanzinnig grappig als Elliot of Lucy-Mae hard moeten huilen. *hihi*

Wat deze maand nog duidelijker werd dan tevoren is dat Lucy-Mae qua gedragingen het meest op Elliot lijkt. We noemen haar vaak ‘het manneke’ van de twee, omdat ze zo hevig is, net zoals baby Elliot dat was. Ze was ook de eerste die flesjes begon te drinken (Lily-Rose heeft het flesweigeren wat langer volgehouden toen ze naar de opvang begonnen te gaan) en ze maakt krak dezelfde draaiende bewegingen met haar handjes, alsof ze op een denkbeeldig brommerke zit. Dat was zo typisch Elliot, maar kijk, zijn kleinste zusje doet dat ook. :) We merken ook al maanden dat Elliot precies een iets hechtere band heeft met Lucy-Mae dan met Lily-Rose. Het was haar naam die hij als eerste zei en als hij een zusje komt knuffelen is het 9/10 keer Lucy. Geen idee of dat bewust is, want hij kan hen alleszins nog niet echt uit elkaar houden, denken we. Misschien is het iets gevoelsmatig?

Kort na hun achtste vermaanddag zijn ze gestart in de opvang en ze hebben het toch wel wat moeilijker gehad dan Elliot om het daar gewoon te worden. Ze gaan 4 dagen per week (Elliot ging voltijds), op woensdag zijn ze thuis bij mij. In het begin weigerden ze dus flesjes te drinken, maar ondertussen gaat dat eigenlijk goed. Gelukkig, want veel vaste voeding eten ze nog niet. Patatjes beginnen wel goed te lukken, maar fruitpap is geen succes. Dat spuwen ze altijd weer uit, om een of andere reden. Dat ze ineens meer vaste voeding aten dan ze gewoon waren zorgde tijdens de eerste weken net zoals bij Elliot wel voor heel veel krampjes en constipatie. Echt zielig. :( Vooral Lily-Rose had veel pijn, haar moesten we vaak een beetje helpen. Ze zijn ook altijd heel blij als we hen gaan ophalen. Vooral bij Lily valt dat op. Zij is mijn eerste (en enige) baby die mij echt vastklampt als ze mij terugziet aan het einde van de dag. Dan klemt ze haar armpjes in een death grip rond mijn nek en wil ze minutenlang tegen mijn borst liggen. Echt efkes komen bijtanken dus. <3 Lucy is chiller, net zoals Elliot. Die gaf gewoon een kus en een knuffel en dan ging hij spelen. :) Hieronder Lucy.

Ze zitten ondertussen heel goed zelfstandig, ze beginnen zichzelf ook een beetje te corrigeren als ze omver dreigen te vallen. Ze zitten nu vaak mee op het speeltapijt als Elliot ‘s avonds aan het spelen is. We leggen er meestal wel nog kussens rond, want ge weet toch nooit, hé. :) Ze beginnen ook zelf van zit naar lig en omgekeerd te gaan. Zich rechttrekken zie ik nog niet meteen gebeuren… Daarin zijn ze toch beduidend later dan Elliot. Benieuwd of dat ook betekent dat ze veel later gaan stappen… De meisjes zijn deze maand ook 2 keer samen in bad gegaan met mij. Het water stond redelijk hoog en ze vonden het superleuk om rechtop in bad te zitten, met hun handjes te spatten, met de bootjes te spelen. Echt heel fijn. <3

Verder zijn ze heel regelmatig ziek geweest. Elliot bracht snottebellen mee van school en Lucy-Mae kreeg er dan ook nog eens een dubbele oorontsteking en twee geperforeerde trommelvliezen bovenop. Gelukkig is de lente in ‘t land. Ze hebben wel nog altijd een loopneusje, maar ik ben stilaan aan ‘t hopen dat we Joop de Microob (zo leert Elliot dat op school, haha!) achterwege gaan kunnen laten. Over ‘t algemeen zijn ze vrolijk en tevreden zolang ze niet ziek zijn, maar ik merk toch dat de 9-maandensprong een heel pittige is. Veel verlatingsangst, immens veel aandacht vragen en heel snel malcontent zijn. Eigenlijk moeten we er zowat constant mee bezig zijn. Gelukkig vinden ze ‘t ook fijn om bij wijze van afwisseling hun broer gade te slaan. :) Hieronder Lily.

Oh, en waar ze ook duchtig mee verderdoen én meer last van lijken te hebben dan Elliot: tandjes! Ze laten niet zo goed in hun mondjes kijken, maar ik dénk dat Lily-Rose er nu 4 heeft (met nog 1 of 2 doorkomende tandjes) en Lucy-Mae 5 (met nog 3 doorkomende tandjes). Je zou voor minder ambetant doen, denk ik dan. :)

We gingen trouwens ook nog naar Kind & Gezin deze maand. Op 9 maanden waren Lily en Lucy respectievelijk 8,080 kg en 72 cm en 7,720 kg en 71 cm.

Zo veel rijkdom. <3

Lily-Rose & Lucy-Mae | 8 maanden

Kathleen van Verbeelding startte op 1 maart met 40 Dagen Bloggen. Dat is even simpel als het klinkt: gedurende 40 dagen schrijf je dagelijks een blogpost. Daar had ik wel zin in! Het is hier de laatste tijd veel te stil, niet omdat ik geen inspiratie heb, maar omdat ik mezelf niet voldoende meer kon motiveren om nog te schrijven. Er is altijd wel iets te doen dat belangrijker lijkt dan bloggen. Ik hoop dus dat 40 Dagen Bloggen the kick in the butt zal zijn die ik nodig heb. Je krijgt wel 6 snipperdagen (want op zondag wordt er ook niet gevast) en ik heb er al 2 gebruikt, seg. Gisteren en eergisteren. Maar vanaf nu ga ik keihard mijn best doen. Geen idee of ik daadwerkelijk elke dag ga bloggen, maar de intentie is er alvast. Vandaag is dus mijn tweede post, die van woensdag was de eerste.

Zoals ik in mijn vorige post schreef, moet ik me haasten om nog te bloggen over onze meisjes die 8 maanden oud zijn. Ik weet al niet meer precies wat echt kenmerkend was voor een maand geleden, dus dat gaat hier een korte post worden, ik voel het aan mijn water.

De belangrijkste mijlpaal is uiteraard dat ze zelfstandig begonnen te zitten, ongeveer een weekje voor ze 8 maanden werden. Dat voelde voor mij nogal aan alsof het van het ene moment op het andere gebeurde, want ik had het eigenlijk niet zien aankomen. En dan deden ze dat toch wel gelijktijdig, zeker? De eerste keer dat dat gebeurt, dat ze echt op één en dezelfde dag iets nieuws leren.

Lily-Rose heeft in deze foto’s het grijze kleedje aan, Lucy-Mae het zwarte. Nog eens een superdikke merci aan Joke voor de prachtige foto’s!

Nog een mijlpaal is dat ze begin februari naar de onthaalmoeder zijn beginnen gaan. Net zoals Elliot gaan ze bij mijn tante/meter en het geeft mij gemoedsrust te weten dat ze bij familie zijn en dat er goed voor hen gezorgd wordt. Uiteraard is het voor mijn tante ook aanpassen, want hoewel er al vaker twee kindjes tegelijkertijd startten in de opvang, was het wel de eerste keer dat ze een tweeling kreeg. Onze meisjes waren ook fervente flesweigeraars, maar na enkele dagen opvang was dat probleem gelukkig grotendeels van de baan. Op het moment dat ze 8 maanden werden, gingen ze nog geen week naar de opvang, dus ik ga daar nog niet te veel over vertellen. Zie dat ik in mijn volgende post niks meer te zeggen heb!

Wat vreemd zijn betreft, zijn ze wel compleet anders dan baby Elliot, trouwens. Die was nog geen 3 maanden oud als er al niemand meer naar hem mocht kijken omdat hij begon te wenen. Lily-Rose en Lucy-Mae daarentegen zijn veel socialer. Ze gaan eigenlijk zonder al te veel problemen op de arm bij mensen die ze niet/minder goed kennen. Maar ik heb dus geen idee of dat gewoon aan hun karakter ligt, of toch eerder aan het feit dat ik met twee baby’s noodgedwongen vaker eens eentje moest doorgeven aan iemand anders. Wellicht een combinatie van beide factoren. Gemakkelijk is het wel. :)

Ah, en nog één fotootje, voor zij die beweren dat onze miekes hard op Elliot beginnen te lijken. Hier is Elliot op 8 maanden…

I rest my case. :)

Ze zitten!

Het is al bijna een maand geleden, maar ik was deze fotootjes vergeten.

Onze meisjes zitten zelfstandig! Waar ze een week ervoor nog consequent omvervielen als we hen rechtop probeerden te zetten, besloten ze op Elliots verjaardag netjes op hun poep te balanceren. Ze waren dus net geen 8 maanden, gecorrigeerd juist 7 maanden oud, toen ze zelfstandig zaten. Ik vind dat best wel laat, want Elliot zat zonder steun op 5 maanden. Bij hem duurde het dan nog tot 13 maanden voor hij zijn eerste pasjes zette, maar hij stond al stevig op zijn beentjes rond 10 maanden, als ik me niet vergis. Dat zie ik bij de meisjes over anderhalve maand nog niet gebeuren. Zouden ze dan ook pas veel later stappen? Enerzijds vind ik het veel gemakkelijker als ze zelf kunnen stappen, maar anderzijds… Een peuter die zich nog van geen gevaar bewust is maar wel kan stappen is al een aanslag op mijn zenuwen. Twee zulke exemplaartjes zullen dus dagelijks voor een hartverzakking zorgen, denk ik. Misschien toch maar investeren in leibandjes? Haha!

Ik ga deze week nog hun achtmaandenpostje schrijven. Geweetwel, voor ze volgende week 9 maanden worden. *slechte moeder*