Lily-Rose & Lucy-Mae | 2 jaar

Combineer een moeder die haar blog in ‘t slop laat geraken en kinderen-die-niet-de-eerstgeborenen zijn en je krijgt een leeftijdsupdate die pas 4 maanden na de feiten geschreven wordt en waarbij dus ook veel gokwerk aan te pas komt…

In het concept voor deze blogpost stond er dat het meest opvallende was dat ze ‘nu’ (dat was begin oktober 2017…) begonnen te praten. Ik schreef toen dat ik nog eens precies moest opzoeken wanneer Lily-Rose en Lucy-Mae hun eerste woordjes spraken en wat die ook alweer waren. Natuurlijk weet ik niet meer wanneer ze juist begonnen te praten, maar vermoedelijk zal het dus ergens in augustus/september 2017 geweest zijn, ongeveer gelijktijdig met het moment waarop ze begonnen te stappen. Lucy startte daarmee op 12 maanden, in juni, en Lily in september, op 15 maanden. Daarmee was ze het traagste stappertje van al mijn kinderen, wat ook haar heerlijk rustige en alles-op-zijn-tijd-karaktertje weerspiegelt. Lucy, tja, die is zoals Elliot wat meer gehaast en onstuimig. Dat was al zo als baby en ik vermoed dat het niet meer zal veranderen. :) Maar die woordjes dus, ik weet niet meer wat die precies waren! Wel dat ze veel gewoner waren dan die van Elliot, want zijn eerste woordje was echtigentechtigwaar ‘buiten’. De miekes hielden het volgens mij op dingen als bal en poes. In februari (21 maanden oud) begon Lucy-Mae ook echt met tweewoordzinnen zoals ‘haarke mooi’ (als ze haar haartjes kamde) en ‘moeke ish weg’ (toen Lily triest was omdat ik naar mijn werk vertrok). Op 23 maanden was dat al goed geëvolueerd, want nadat ze aan de borst gedronken had, zei ze toen: ‘Toe doen! Anne kant dinken.’ Haha! Ik heb dus een hashtag op IG voor haar uitspraken, maar voor Lily blijkbaar niet. Zij doet het nog altijd wat meer op ‘t gemak dan Lucy, ze komt enkele dagen tot een maand ‘achter’. :) Ondertussen voeren ze heuse gesprekjes en staan we elke dag versteld van wat die al allemaal zeggen. Ter vergelijking: toen Elliot pas naar school ging (dus ruim 2 maanden ouder dan onze miekes nu zijn) zat hij op het niveau van ‘Bel gaat. Kindjes spelen.’ Die fase zijn de miekes al efkes gepasseerd.

Ze spelen graag met Elliots autootjes en ander speelgoed, maar wat nieuw is in ons huishouden is dat ze ook graag kleuren en schrijven! Vooral Lily oefent heel graag met een echte balpen, dan tekent ze ‘bollekes’ (rondjes) en is ze zo fier als ne gieter en zegt ze dat ze het gekund heeft. Lucy maakt strepen en krabbels en gaat dan weer met iets anders spelen. Hun popjes vinden ze ook erg lief. Die worden in bed gestopt, krijgen de borst en worden getroost. Zulke lieve poppenmoedertjes, die miekes van ons. Maar dat zijn dus eigenlijk ontwikkelingen van na hun tweede verjaardag. :)

Ze krijgen nog steeds borstvoeding, al heb ik sinds een aantal weken (rond 2 jaar en 4 maanden) wel de laatavond- en nachtvoeding afgebouwd. De eerste nacht was er veel geween, hoewel ik goed mijn best had gedaan om ze erop voor te bereiden. Lily was het meest verknocht aan de borst en hoewel we bij haar dus de grootste moeite voorspelden, was het Lucy-Mae die het meeste drama maakte. Mijn Roosje was gewoon verdrietig, maar kwam al gauw bij mij liggen zodat ik haar kon troosten, maar Lucy was echt kwáád! Ze wou niet neerliggen naast mij en ik mocht haar niet aanraken. En toen zei ze met ontzettend boze stem “Stommerik!” Zo aandoenlijk, mieke toch. <3 Want oh ja, ze zijn ontzettend mondig, spreken zoals hierboven gezegd al supergoed, en nemen dus ook vrolijk alles over dat Elliot meebrengt van school. :) Ik merk wel dat ze het nu, met hun verkoudheid, ‘s nachts weer lastiger hebben en toch weer zouden willen drinken. Ze zijn trouwens zot van chocolade, vooral Lily-Rose. Zij noemt het ook met een verliefde blik in haar ogen “locolaatjes”.

Wat school betreft: ze stappen in januari in, maar volgens mij (en volgens mijn tante/meter/onthaalmoeder) konden ze eigenlijk in september al gestart zijn. Eigenlijk zijn ze schoolrijp en ze lijken mij er even klaar voor als Elliot indertijd was. Ik ben heel benieuwd of ze elk hun eigen vriendjes zullen hebben of dat ze gewoon samen in een kliekje terecht zullen komen. Wat andere, oudere kindjes om van te leren is misschien niet zo slecht, want ze kunnen ook ontzettend goed ruzie maken. Dingen afpakken, aan elkaars haren trekken, krabben in het gezicht, elkaar op de grond duwen. Ze kunnen niet zonder elkaar (en zijn dat ook zelden) maar op momenten dat ze wel eens alleen zijn, omdat de ene bijvoorbeeld ziek thuisblijft van de opvang, merk je dat ze precies wel herleven en het er extra van nemen om moeke en/of papa eens voor zichzelf te hebben. And who could blame them? :)

En dan, sinds hun 2e verjaardag (of eigenlijk al van een stukje ervoor) hangen ze keeeeiiihard de grote kleuter uit. Kleuren en schrijven, tellen, kleuren benoemen, liedjes meezingen en dansen (dat deed Elliot nooit!), genieten als we verhaaltjes voorlezen. Zalige miekes. Ze slapen nu trouwens ook weer samen, dat hebben we geïntroduceerd op reis en heeft ons leven opnieuw een heel stuk gemakkelijker gemaakt. Het fotootje hieronder maakte ik op hun 2e verjaardag en weerspiegelt perfect hun karakters: Lucy als wild zwijntje en Lily als stille genieter. <3

En omdat het zo’n zalige foto is en ze er op 2 jaar en 1 week oud ineens zó groot uitzagen:

Heel mijn leven heb ik verlangd naar een dochter, en dat doet niets af aan hoe graag ik mijn zoon zie. Elliot zal altijd mijn enige manneke zijn, mijn oudste kind, degene die van mij een moeke maakte. Toen mensen mij tijdens al dat dochterverlangen probeerden te temperen door te zeggen dat een dochter misschien wel zou tegenvallen of dat het zou kunnen dat het tussen ons niet zou klikken, kreeg ik ergens toch schrik. Ik ben zó blij dat daar niks van aan is. Meer zelfs, dat ik kan zeggen dat het volledig is wat ik had verwacht en gewenst. Maar dan in ‘t dubbel. Niks dan liefde.

Elliot | 4 jaar

Ik wou hier een postje schrijven over het verjaardagsfeest van onze miekes, maar zag toen dat ik nog niets gepost had over Elliots verjaardag. Met 6 maanden vertraging dus…

Ons oudste gebroed werd in februari 4 jaar. VIER! Allez. Over een jaar is die dus 5. Nog eens zo lang en hij is gewoonweg 10. Dat is toch om van te janken, hé? Zijn verjaardag was meteen het eerste familiefeest in ons nieuwe huis en dat maakte het net dat tikkeltje specialer. Zoals elk jaar maakte ik zelf een taart en schakelde ik mijn mémé in om de overige taarten te bakken. Meestal voorziet zij dan een lekker ouderwetse gâteau, een taart die half flan en half brésilienne is, en nog een ander fruittaartje. Voor Elliots 2e en 3e verjaardag maakte ik een bulldozertaart en een dinocake. Dit jaar vroeg ik hem wat voor taart hij wou en hoewel ik mij aan iets bijzonder moeilijks had verwacht, zei hij: “Euhm, een rode taart!” Na wat nadenken heb ik hem dan zachtjes in de richting van een brandweertaart geduwd (ook rood!) en daar werd hij ontzettend enthousiast over. Ik voegde aan de biscuitmix rode voedingskleurstof toe, deed melkchocolademousse tussen de 2 lagen biscuit en werkte de taart af met melkchocoladeganache. In de Zeeman vond ik een goedkoop setje brandweerfiguurtjes, perfect om bovenop de taart te zetten.

Zoals elk jaar werd Elliot heel verlegen toen iedereen zong voor hem, maar het was het eerste jaar dat hij er niet om begon te huilen. :)

Na het zingen konden we eten…

… en pakjes uitpakken.

Elliot is voorlopig ook het enige mannetje in de familie, hij heeft geen neefjes. Enkel zusjes en een nichtje. Den duts. :)

Dus wil hij zich soms eens in alle rust kunnen terugtrekken om de echte vent uit te hangen. Allez. Zolang zijn omi hem maar duwt, want zie dat zijn benen moe zouden worden, jong. :)

Qua ontwikkeling dan… Eigenlijk moet ik me nu voor de geest proberen te halen hoe Elliot 6 maanden geleden was. Volgens mij lag dat in dezelfde lijn als nu. Hij is nog altijd een heel gevoelig manneke. Zo stoer, met momenten zo bruut, maar met zo’n klein hartje. In een vorige post schreef ik eens dat hij de beste grote broer was die ik maar voor mijn meisjes had kunnen wensen, maar ik durf daar toch een beetje op terugkomen. Hij heeft het vaak niet makkelijk met het feit dat hij de aandacht moet delen met 2 peuters en gaat dus, zoals dat bij de meeste kindjes gaat, op een negatieve manier de aandacht opeisen. Ik denk weleens dat het gemakkelijker zou geweest zijn als de meisjes eerst waren geboren, en dan pas Elliot een jaar of 2 erna. Maar ja, ifs and buts… :) Gelukkig is het ook niet al kommer en kwel, want er zijn effectief momenten dat hij spontaan zijn zussen gaat helpen of voor hen zal zorgen. En broers en zussen maken sowieso ruzie, zeker? De meisjes onderling doen dat ook steeds meer tegenwoordig. En ook typisch: zelf zijn zussen pijnigen en doen wenen, maar als ze dan eens iets doen dat niet mag en wij hen terechtwijzen waardoor ze hartverscheurend beginnen te huilen, dan begint Elliot te krij-sen en hysterisch te wenen want “jij doet DE ZUS WENEN, jij bent STOUT!!!” Zucht. :) En zo is ‘t altijd iets, hé. Haha!

Met zijn 1,10 meter is hij al een grote vent geworden en na de grote vakantie gaat hij dan ook naar de tweede kleuterklas. Volgens zijn juf (waar we nu na 2 jaar afscheid van moeten nemen *snif*) is hij er helemaal klaar voor. Blijkbaar is hij op school een grote plantrekker, heel matuur, heel zelfstandig. ‘t Is dus enkel thuis dat hij ineens niets meer kan en bij alles hulp nodig heeft. :) Hij is wel vaak onzeker en terughoudend in nieuwe situaties, want hem in de paas- en grote vakantie op kamp afzetten was bijvoorbeeld een kleine ramp en ook over de zwemlessen was hij niet bepaald enthousiast. We willen hem daar echter toch in blijven stimuleren, want ik vrees dat hij anders voor steeds minder zal openstaan. En eens hij vertrokken is, amuseert hij zich altijd rot. :)

Waar ik tussen zijn 18 en 24 maanden lichtjes bezorgd was omdat hij nog niet veel sprak, zou ik nu regelmatig willen dat hij eens zweeg. Hij tatert echt de oren van ons hoofd, stelt keiveel vragen, wil altijd “juist even iets vertellen”. Hij had ook een zware iPadverslaving, maar die hebben we in de paasvakantie kunnen afbouwen. Hij kreeg toen een tantrum waarbij hij met een boek het scherm van onze tv kapot gooide. We hebben toen de afspraak gemaakt dat hij helemaal géén schermpjes ging kijken zolang wij geen nieuwe tv hadden en we maakten gelijktijdig ook een weekschema waarop we noteerden dat hij voortaan enkel nog na school een uurtje mocht kijken, en ook op woensdagnamiddag en in ‘t weekend tijdens de dutjes van zijn zussen. De eerste dag heeft hij daar 1 keer over gezaagd, maar daarna legde hij zich er bij neer en nu is hij echt afgekickt. Zo fijn. Nu ik nog, guilty as charged.

Ah, en door naar school te beginnen gaan is er ook eeeeindelijk een einde gekomen aan het eindeloze slaapritueel. We werken nu met een beurtrol. De ene avond maak ik Elliot klaar om te gaan slapen, lees ik zijn verhaal voor en blijf ik bij hem zitten tot hij slaapt. De andere avond doet Klaas dat. Ook dit introduceerden we met een kalendertje waarop ik afwisselend een foto van mij en een foto van Klaas had geplakt. De kalender heeft enkele dagen dienst gedaan en dan was hij het gewoon. En gelukkig duurt het na het verhaaltje nu nog maar hoogstens 5 minuten voor hij in slaap is. Een hele verademing, als je weet dat het vroeger tot anderhalf uur kon duren. Nu Lily-Rose en Lucy-Mae nog. :)

Pasen 2018

Naar Pasen werd hier thuis niet zo hard uitgekeken als naar Sinterklaas, maar eigenlijk was het even leuk, zo samen paaseitjes zoeken in hun pyjama. Het was de eerste keer dat de meisjes mee konden zoeken, dus het was dit jaar extra speciaal. Elliot hing direct de grote broer uit door zijn miekes te tonen waar ze nog eens moesten kijken en hier en daar wat eitjes voor hen te laten liggen (dat moesten we hem wel influisteren), Lucy-Mae had heel snel door wat er moest gebeuren en Lily-Rose ook, maar die hield het snel voor bekeken om vervolgens meteen te beginnen boefen. Haha!

Vrolijk Pasen, iedereen!

Verbeelding Book Challenge 2017: gelezen in december & eindresultaat

Uh-oh, dit wordt een korte post. Ik zou hier eigenlijk een korte recensie moeten posten van de boeken die ik in december las, maar… ik las geen enkel boek uit! Las ik dan helemaal niets in de laatste maand van 2017? Nee, maar er liepen enkele titels door elkaar en ik bereikte van al die boeken maar de laatste bladzijde in 2018. Ik ga daar hier dus niets meer over schrijven, maar volgende week post ik een verslagje van mijn leesgedrag in januari en februari van dit jaar dus Into the Wild van Jon Krakauer en Malva van Hagar Peeters zullen dan zeker aan bod komen!

Mijn lijstje bleef er dus zo uitzien:

  1. Een boek met meer dan 700 pagina’s (ieder jaar een beetje meer)   Een klein leven – Hanya Yanagihara
  2. Een boek met minder dan 200 pagina’s (om het voorgaande puntje te compenseren)    Waarvan wij droomden – Julie Otsuka
  3. Een boek geschreven door meerdere auteurs
  4. Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou
  5. Een boek waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkocht    Oorsprong – Dan Brown
  6. Een self published boek (een boek dat niet werd uitgegeven bij een grote uitgeverij, maar zelf door de auteur werd uitgegeven. Ik heb nooit gezegd dat deze challenge makkelijk ging zijn. )
  7. Een boek gepubliceerd in 2017   Wil – Jeroen Olyslaegers
  8. Een boek geschreven door een celebrity (filmster, muzikant,…)
  9. Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt (want er gaat niets boven een boek met een lange titel)
  10. Een boek met een titel die bestaat uit één woord  Woesten – Kris Van Steenberge
  11. Een boek met een kleur in de titel
  12. Een boek met een nummer in de titel   13 reasons why – Jay Asher
  13. Een boek met een illustratie op de cover  The Miniaturist – Jessie Burton
  14. Een non-fictie boek    Effectief communiceren met kinderen – Adele Faber & Elaine Mazlish
  15. Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen
  16. Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt (roadtrip, wandeltocht,…)
  17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt
  18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat   IJstweeling – S. K. Tremayne
  19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen
  20. Een boek gepubliceerd voor je geboren werd  Pride and Prejudice – Jane Austen
  21. Een boek dat je al een keertje las
  22. Een ver-van-je-bed-boek oftewel een boek dat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt   Ik ontsnapte uit Auschwitz – Rudolf Vrba
  23. Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest    Wat jij niet ziet – Sarah Pinborough
  24. Een boek uit de bibliotheek    Liefde kent veertig regels – Elif Shafak
  25. Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lid   Het smelt – Lize Spit
  26. Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme)
  27. Een boek dat je ooit op school moest lezen om te zien wat je er nu van denkt of om het eindelijk te lezen omdat je het toen niet las    The God of Small Things – Arundhati Roy
  28. Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij  Het meisje in de trein – Paula Hawkins
  29. Een boek dat ergens ter wereld op de verbannen lijst staat
  30. Een eerste deel in een reeks

Een snelle telling wijst uit dat ik in 2017 16 boeken verslond, niet ontzagwekkend veel, maar toch best wel ok wetende dat ik in januari niets las en ik voor december ook geen boeken heb meegeteld. 16 boeken op 10 maanden dus, waaronder een klepper van 750 pagina’s. Volgens mij heb ik dit jaar mijn leesdoel in Goodreads op 20 boeken gelegd, dat zou haalbaar moeten zijn. Ik heb wel besloten om niet opnieuw mee te doen aan de Verbeelding Book Challenge, want het pietje precies in mij geraakt enorm gefrustreerd dat ik nooit al de puntjes van de challenge kan afvinken, haha! En ik wil ook weer wat vrijer kunnen lezen, zonder na te moeten denken of iets wel binnen de challenge past.

En dan nog efkes mijn persoonlijke awards: met stip op nummer 1 staat Een klein leven van Hanya Yanagihara. Onwaarschijnlijk mooi in alle opzichten. Maar dat heb ik u al allemaal verteld. Bijzonder mooie boeken die ik ook nog zou willen aanraden: Woesten van Kris Van SteenbergeThe Miniaturist van Jessie Burton en Het smelt van Lize Spit (ik wééééét het!). 3 compleet verschillende verhalen en vertelstijlen, maar ik genoot telkens van begin tot einde. Ik heb er eventjes over gedacht om een categorie te voorzien voor ‘Wat Ge Ook Doet, Begin Niet Aan Dit Boek Want Het Is Een Ginormous Waste O’ Time’, maar ik heb geen zin om boeken te bashen. Weten van welke boeken ik toch niet zo zot was? Lees het opnieuw in mijn overzichtjes van februari, maart, april, mei en juni, juli, augustus, september, oktober en november.

#huizekesluizekenbouwt – deel 6: de binnenmuren en de plafonds

Weten wat aan deze post voorafgaat? Lees dan eerst deel 1deel 2, deel 3deel 4 en deel 5 van onze bouwreeks. 

De binnenmuren dus. Allez, eigenlijk is het ruimer dan dat, want ook de plafonds moesten nog afgewerkt worden. Omdat we alle technieken zelf deden, bleven die na de ruwbouwfase immers bloot zodat alle leidingen nog konden getrokken worden. Wanneer dat gebeurd was, moesten de plafonds nog afgewerkt worden met gyproc. Dat deed Klaas zelf, met véél hulp van mijn vader en schoonvader. Gelukkig, want wat.een.stom.werk. Ik wil nooit in mijn leven nog gyproc zien, en dan heb ik het nog niet eens zelf moeten doen, seg. Normaal was dit trouwens een werkje dat pas uitgevoerd zou worden nadat er overal chape over de vloerverwarming was gegoten, maar door de vertraging die we daar opliepen konden we de plafonds al wat vroeger beginnen afwerken. Als er één ding is dat ik achter bekeken zou uitbesteed hebben als we er genoeg geld voor hadden gehad, dan was het het plaatsen van de gyproc geweest. Daar leek maar geen einde aan te komen! Maar bon, ‘t was dan ook een grote oppervlakte en na 3 weken konden we ook deze taak van onze to do list afvinken.

Die gyproc van de binnenmuren én de plafonds moest natuurlijk ook nog opgestopt worden. Dat betekent gewoon dat enkel de naden en vijsgaten toegestreken werden met plamuursel want een volledige laag is bij gyproc niet nodig. Gelukkig maar, want zo konden we deze taak net betaalbaar genoeg houden om uit te besteden. Hoe lang het ophangen van de gyproc ook had geduurd, de opstop zelf doen zou nog eens minstens zo lang geduurd hebben, zéker omdat alles daarna nog moest afgeschuurd worden. Nu kwam er gewoon een werkman of 3 en op letterlijk 4 dagen was ons hele huis van onder tot boven, 585 m², opgestopt én afgeschuurd. Klaar om te verven dus!

Omdat er na afronding van de opstop nog stééds geen chape was op de benedenverdieping, leek het Klaas logischer om eerst te primeren en te verven en pas daarna te beginnen vloeren. We bestelden online primer en verf van Sikkens en gedurende ongeveer een week stopte Klaas de eerste verdieping volledig in een wit jasje. RAL 9010 uiteraard, of wat had ge gedacht? Volgens het label zou 1 laag primer en 1 laag verf volstaan, maar uiteindelijk werden het toch 2 laagjes verf. Ik had het kunnen peizen, hé! Toen hij op de eerste verdieping klaar was met verven, was er beneden NOG ALTIJD GEEN PUR. Dus heeft Klaas boven lekker verder gewerkt en onze laminaat gelegd. Die konden we zelf gaan afhalen hier op ‘t einde van de straat.

Daarbij kreeg hij gelukkig opnieuw nog hulp van mijn vader waardoor onze eerste verdieping (op de badkamer die een tegelvloer kreeg na) op een dikke 4 dagen volledig voorzien was van laminaat. En toen geschiedde er een wonder en konden we éindelijk beneden verderdoen aan de vloeropbouw (zie vorige post) waarna we dan ook konden primeren en verven. Daar heb ik precies geen foto’s van, maar onze maagdelijk witte muren zien jullie later dan wel eens wanneer ik interieurfoto’s post. ^^

Voor mijn volgende post gaan we eens naar buiten, want dan toon ik jullie het resultaat van de metselwerken.