De cakesmash van Lily-Rose & Lucy-Mae

‘Wat we voor één kind doen, doen we voor onze andere kinderen ook.’ Een opvatting waar ik al jarenlang achter sta, maar die uiteraard niet altijd perfect haalbaar is. Maar als we onze bloedjes hetzelfde kunnen schenken, dan doen we dat graag. Dus kregen onze meisjes eerder deze week ook eindelijk hun cakesmash. Die van Elliot vond ook met een maand vertraging plaats (want naar ‘t schijnt is dat een tof idee om op je eerste verjaardag wakker te worden met de windpokken), de meisjes moesten er 4 maanden op wachten. Mohja, beter laat dan nooit, zeg ik altijd. Daarbij, op hun verjaardag zelf woonden we nog bij mijn ouders en ‘t is eigenlijk pas sinds september dat we in ons nieuw huis enigszins comfortabel kunnen wonen. Dan is dat perfect gerechtvaardigd, hé. Hé? Ja, hé? Ok.

Ik gebruikte enkele honeycombs van hun groeifeest om de ‘set’ een beetje aan te kleden en ging in de Hema nog een gouden slinger halen. Hoera voor kerstversiering in oktober! Hun bloomers kocht ik maanden geleden in de Zeeman en de taarten bestelde ik bij dezelfde mevrouw die ook de mooie taarten voor het groeifeest maakte. En net zoals Elliot durfden onze miekes de taartjes eerst amper aanraken. Vervolgens aten ze 5 minuten lang netjes de bolletjes van de bovenkant, zonder zich ook maar een beetje vuil te maken. Ik heb hen dan maar wat geholpen en wat taart aan hun lijfjes gesmeerd, net zoals bij Elliot indertijd. Na een klein halfuurtje begonnen ze het decor af te breken, tijd om te stoppen dus. Klaas leverde een hele hoop foto’s af, maar ik wist dat te herleiden naar een selectie van 40 foto’s. Da’s eigenlijk nog te veel, maar toen dacht ik: ’40 foto’s, da’s 20 per kind, zoals een normale cakesmash.’ Dus dan is dat ok he, 40 foto’s in 1 blogpost? Ik dacht het ook, ja.

Klaas maakte ook een filmpje, superfijn om terug te bekijken:

Echt, zó waanzinnig blij dat we dit toch nog gedaan hebben. <3

Een dekentje voor Alix

Wat fijn om eindelijk nog eens te kunnen schrijven over een van mijn haaksels. Toen een van de meters van Lily-Rose (diegene die bijna in shock verkeerde toen ik haar vroeg om meter te zijn) aankondigde dat ze zwanger was, besloot ik meteen goed mijn best te doen voor haar. Tijdens mijn zwangerschappen kreeg ik ontzettend fijne geschenkjes en na elk van mijn bevallingen stond ze trouw aan mijn ziekenhuisbed, met heuse pakketjes. Ik kreeg een geschenksetje van Rituals, een koffertje met allerlei verschillende hebbedingetjes, mijn baby’s werden in de watten gelegd. Zelfs Klaas kreeg een verfrissende douchegel!

Omdat het budget hier door de bouw al eventjes ‘wat minder’ is, besloot ik om dat toch op andere manieren goed te maken. Voor haar verjaardag gaf ik haar net hetzelfde setje van Rituals en ik probeerde er tijdens haar zwangerschap zo veel mogelijk voor haar te zijn als ze met iets zat. Ik liet haar snuisteren in de babykleertjes van mijn miekes en leende onze FamilyFix uit. En toen haar eigen lieve mieke er dan eindelijk was, ging ik op bezoek met 37 verschillende draagzakken en –doeken, onze wipper, een pakketje kraamkaartjes (goed voor kraamkost, een klein uitstapje, wat hulp in huis), een luisterend oor en een dekentje dat ik haakte met haar mooie Alix in gedachten.

Voor het dekentje gebruikte ik een v-stitch. Het was mijn allereerste keer en zoals dat telkens gaat bij mij, ben ik een paar keer moeten herbeginnen voor ik de techniek goed en wel beet had. Daarna ging het eigenlijk heel vlot en kon ik elke avond lekker doorhaken voor de televisie. Ik wist dat ze voor het kamertje en de andere babyspulletjes van oker hield en felroze past bij elk meisje met pit, vind ik. Als derde kleur koos ik voor wit, fris en neutraal, past sowieso voor een babydekentje én doet de andere kleuren extra mooi uitkomen.

Om het geheel af te werken zette ik er een randje stippels omheen op deze manier. Volgens mij deed ik dat niet geheel volgens de regels van de kunst, mo how, het ziet er goed uit and that’s what matters.

Daarna had ik nog redelijk wat wol over, dus besloot ik 2 uur voor ik op kraambezoek zou gaan nog een pompomslinger te maken.

Nog eens proficiat met jullie prachtige dochter, metie en Faab! :)

Verbeelding Book Challenge 2017: gelezen in juli, augustus en september

Wat ben ik slecht bezig geweest de afgelopen maanden. Ik ga sowieso geen 30 boeken gelezen hebben tegen het einde van het jaar, want de teller staat nu nog maar op 12. Na het verliefd worden op Een klein leven en het vliegensvlug uitlezen van 13 reasons why las ik een boek waar ik me heb doorgeworsteld omdat ik moest van mezelf, stootte ik opnieuw op een pareltje, begon ik in een boek waarin ik aan de unief niet door was geraakt en dat nu weer onoverkomelijk lijkt én las ik tussen de soep en de patatten een héél dun boekje.

Wil – Jeroen Olyslaegers

Het is oorlog. Antwerpen wordt bezet door geweld en wantrouwen. Wilfried Wils acht zichzelf een dichter in wording, maar moet tegelijk zien te overleven als hulpagent. De mooie Yvette wordt verliefd op hem en haar broer Lode is een waaghals die zijn nek uitsteekt voor joden.

Wilfrieds artistieke mentor, Nijdig Baardje, wil juist alle joden vernietigen. Onbehaaglijk laverend tussen twee werelden, probeert Wilfried te overleven terwijl de jacht op de joden onverminderd verdergaat. Jaren later vertelt hij zijn verhaal aan een van zijn nakomelingen.

Alom bejubeld, lovende kritieken, 37.000 sterren van jan en alleman. Toen mijn collega er tenslotte ook immens positief over was en mij prompt zijn exemplaar uitleende, sprong ik mee op de bandwagon. Om er vervolgens weer keihard af te donderen. Ik voelde het gewoon niet. Ik heb doorgelezen uit plichtsbesef en omdat ik nooit een boek niét uitlees, maar ervan genieten heb ik niet gedaan. Het verhaal kon me eigenlijk helemaal niet boeien (nochtans speelt het zich af in den oorlog, iets wat ik normaal heel graag lees) en ook het taalgebruik stoorde me enorm. Heel veel ‘gij’ en ‘ge’, dialect en platte conversaties, maar op hetzelfde moment ook een heel bombastische, pompeuze vertelstijl. Ik merk dat dat ontzettend Vlaams taalgebruik mij niet ligt, meer zelfs: dat ik het ambetant om lezen vind. Misschien moet ik concluderen dat de Vlaamsche Roman niet aan mij besteed is? Voor één ding was het wel goed: ik kon er puntje 7, een boek gepubliceerd in 2017, mee afstrepen.

Woesten – Kris Van Steenberge

Woesten brengt ons naar de Vlaamse klei, waar de negentiende eeuw ten einde loopt. In het dorp treedt Elisabeth, dochter van de smid, in de echt met de jonge arts Guillaime Duponselle. Het zal geen gelukkig huwelijk worden. Als Elisabeth acht maanden later van een tweeling bevalt, blijkt de eerstgeborene een prachtige zoon, Valentijn. Het tweede kind is zo mismaakt dat Guillaume weigert hem een naam te geven. Toch blijft Nameloos in leven. Omdat hij vader en dorpelingen doet huiveren, gaat Nameloos gesluierd door het leven.
Dan doet de Eerste Wereldoorlog zijn intrede.
Woesten vertelt het broeierige verhaal vol dorpsgefluister achtereenvolgens vanuit Elisabeth, Guillaume, Valentijn en Nameloos. Voor alle vier pakt de toekomst anders uit dan verwacht.

Deze stond al heel lang op mijn verlanglijstje. In mijn boekenkast lag hij al enkele jaren, maar het was pas door de net opgerichte leesclub van onze plaatselijke Femma dat ik dit boek eindelijk ter hand nam. Toevallig kon het ook dienen voor puntje 10, een boek met een titel die bestaat uit één woord. Het moet lukken dat dit verhaal opnieuw draait rond een tweeling waar iets vreselijks mee gebeurt/aan de hand is. Ik weet toch niet hoe dat komt ze, die boeken vinden mij precies sinds ik bevallen ben van onze miekes. Soit. Mijn moedergevoel vond dat weer een heel zware roman, een tweeling waarvan de ene zo misvormd is dat hij van zijn vader zelfs geen naam krijgt en dus als Nameloos door het leven gaat. In de leesclub trok ik een beetje van leer tegen Elisabeth, de moeder van Nameloos en Valentijn, want wat voor moeder zijt ge als ge niet ingaat tegen uw man en uw zoon (op zijn minst achter ’t gat van vader) tóch een mooie naam geeft? Maar bon, zoals ze in de leesclub al zeiden moeten we dat inderdaad kaderen in de tijd waarin het verhaal zich afspeelt, ergens aan het begin van de twintigste eeuw. Maar dan nog, jong. Héél graag gelezen, ik zou ‘m aanraden aan anderen.

Waarvan wij droomden – Julie Otsuka

Waarvan wij droomden vertelt het verhaal van een groep jonge vrouwen die bijna een eeuw geleden als picture brides per schip van Japan naar San Francisco werd gebracht.
De slopende boottocht verbindt de vrouwen in zowel ervaring als verwachting. De onzekerheid over hun leven in Amerika geeft hun een collectieve stem, een gezamenlijke identiteit. Vanaf hun aankomst in Californië zullen ze alleen zijn in een totaal vreemde wereld. Daar ontmoeten ze hun mannen, die vreemdelingen voor hen zijn, baren ze kinderen die Amerikaans zullen zijn, en moeten ze zich redden in een taal die ze niet spreken. En juist als ze zich na jaren thuis beginnen te voelen in Amerika volgt de aanval van Japan op Pearl Harbour.

Nog eentje dat ik las voor de leesclub en dat ook paste in de Verbeelding Book Challenge, namelijk punt 2 (een boek met minder dan 200 pagina’s). Over dit boek heb ik gemengde gevoelens en ik weet eigenlijk nog steeds niet goed wat ik er nu precies van vond. Het verhaal dat verteld wordt is een zwarte pagina uit de Amerikaanse geschiedenis en ik wist hélemaal niet dat er ooit hele boten vol Japanse vrouwen onder valse voorwendselen naar Amerika gebracht werden om daar te trouwen en als goedkope werkkracht op de velden gebruikt te worden. En ik wist al zeker niet dat ze na Pearl Harbor allemaal in kampen op Amerikaans grondgebied gestopt werden en velen dat niet overleefden. Qua bewustwording en bijspijkeren van mijn algemene kennis zat dit boek dus zeker snor. Maar wat in het begin voor mij een aangename verandering was, namelijk de collectieve ‘wij’ die steevast gebruikt wordt in plaats van een ik-figuur, werd al snel wat monotoon én zorgde ervoor dat ik persoonlijk weinig verbinding voelde met het lot van de Japanse vrouwen, omdat ik mij niet zomaar één hoofdpersoon kon voorstellen. De vrouwen gaan op in de anonimiteit en worden onzichtbaar gemaakt, zoals dat ook in het echt het geval was. Heel meta dus. Toch veel bewondering voor de literaire technieken in dit dunne boekje, maar of ik het nu zou aanraden aan anderen? Hm, ik weet het niet goed.

Mijn lijstje ziet er ondertussen zo uit:

  1. Een boek met meer dan 700 pagina’s (ieder jaar een beetje meer)   Een klein leven – Hanya Yanagihara
  2. Een boek met minder dan 200 pagina’s (om het voorgaande puntje te compenseren)    Waarvan wij droomden – Julie Otsuka
  3. Een boek geschreven door meerdere auteurs
  4. Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou
  5. Een boek waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkocht
  6. Een self published boek (een boek dat niet werd uitgegeven bij een grote uitgeverij, maar zelf door de auteur werd uitgegeven. Ik heb nooit gezegd dat deze challenge makkelijk ging zijn. )
  7. Een boek gepubliceerd in 2017   Wil – Jeroen Olyslaegers
  8. Een boek geschreven door een celebrity (filmster, muzikant,…)
  9. Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt (want er gaat niets boven een boek met een lange titel)
  10. Een boek met een titel die bestaat uit één woord  Woesten – Kris Van Steenberge
  11. Een boek met een kleur in de titel
  12. Een boek met een nummer in de titel   13 reasons why – Jay Asher
  13. Een boek met een illustratie op de cover  The Miniaturist – Jessie Burton
  14. Een non-fictie boek    Effectief communiceren met kinderen – Adele Faber & Elaine Mazlish
  15. Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen
  16. Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt (roadtrip, wandeltocht,…)
  17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt
  18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat   IJstweeling– S. K. Tremayne
  19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen
  20. Een boek gepubliceerd voor je geboren werd  Pride and Prejudice – Jane Austen
  21. Een boek dat je al een keertje las
  22. Een ver-van-je-bed-boek oftewel een boek dat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt   Ik ontsnapte uit Auschwitz – Rudolf Vrba
  23. Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest
  24. Een boek uit de bibliotheek
  25. Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lid   Het smelt– Lize Spit
  26. Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme)
  27. Een boek dat je ooit op school moest lezen om te zien wat je er nu van denkt of om het eindelijk te lezen omdat je het toen niet las
  28. Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij  Het meisje in de trein– Paula Hawkins
  29. Een boek dat ergens ter wereld op de verbannen lijst staat
  30. Een eerste deel in een reeks

En nu ga ik efkes verder spartelen in het boek dat ik al voor de tweede keer een kans geef.

Weten wat ik eerder dit jaar al las? Hier zijn mijn overzichtjes van februari, maart, april, mei en juni.

Het groeifeest van Lily-Rose & Lucy-Mae

Net zoals we Elliots eerste verjaardag uitgebreid vierden met een groeifeest, zetten we Lily-Rose en Lucy-Mae ook in de bloemetjes toen ze jarig waren. Het concept bleef hetzelfde, een vrijzinnige viering met het huisvandeMens gevolgd door lekkere dessertjes voor onze gasten, maar de uitwerking was deze keer lichtjes anders. Bij Elliot huurden we een cafézaaltje en knutselde ik heel veel dingen zelf, maar voor het groeifeest van de meisjes had ik simpelweg geen tijd om veel te haken aan versieringen. We lieten het feest doorgaan in een hoeve/beleefboerderij zodat we ons qua aankleding geen zorgen moesten maken. De dag zelf ging ik gewoon snel wat honeycombs ophangen. We hadden ongelooflijk veel geluk met het weer, want hoewel het best winderig was, was het wel zonnig en warm. De viering konden we dus buiten laten doorgaan.

De ceremonie was net zoals bij Elliot een viering van/voor onze meisjes, een afronden van hun babytijd en het verwelkomen van wat nog komen zal. En eigenlijk vond ik het stiekem ook wel een beetje een feestje voor óns, omdat we verdikke het eerste jaar met een tweeling hadden overleefd. Applausje voor ons! De moreel consulente van deMens praatte alles mooi aan elkaar en zorgde ervoor dat het geheel niet te lang duurde, een kwartier à twintig minuten. De meisjes hielden zich goed, de kindjes die erbij waren ook.

Bij Elliot werkten we rond de figuur van een boom, deze keer kozen we voor een regenboog. Na regen komt zonneschijn, en misschien ook wel een regenboog. Een levensles die onze meisjes hopelijk altijd zullen meedragen. Ik zou niet zo ver gaan om hun prille babytijd onze ‘regen’ te noemen, maar ergens zat daar toch ook wel een bepaalde symboliek in. De eerste maanden met een tweeling zijn heel bijzonder en zeker ook fijn, maar het is een feit dat het alleen maar beter en makkelijker wordt eens ze wat ouder en zelfstandiger worden. Ik zorgde voor wat korte gedichtjes over regenbogen en zelf hadden Klaas en ik ook een tekstje voorbereid voor onze miekes. Allez. Ik schreef de tekst en Klaas las die voor het allereerst tijdens de viering. Ge weet wel hoe dat gaat met venten, hé?

Dit was ons tekstje:

Gisteren vierden we de eerste verjaardag van Lily-Rose en Lucy-Mae. Dat betekent dat het vandaag precies 1 jaar geleden is dat we stilaan aan het bekomen waren van de geboorte en dat de adrenaline plaats maakte voor blijdschap, maar ook voor twijfel. 1 jaar geleden vroegen we ons af hoe we dat zouden klaarspelen, twéé baby’s verzorgen, voeden, aandacht geven en koesteren.

Hun eerste verjaardag leek een ver verwijderde mijlpaal, een eindpunt waar naartoe gewerkt moest worden, want vanaf dan zou het makkelijker worden. Of dat hielden we onszelf toch voor. En hoewel iedereen met kinderen weet dat het nooit echt gemakkelijker wordt, maar gewoon ánders, moesten we gelukkig niet zo lang wachten. Toen ze ongeveer zes maanden oud waren, merkten we dat het inderdaad stilaan beter begon te gaan. Dat we een ritme vonden, dat de meisjes ietsje zelfstandiger werden, dat we als gezin onze draai gevonden hadden. En vanaf toen was het genieten. Dat betekent uiteraard helemaal niet dat we niet op regelmatige basis zuchten, ons opgejaagd voelen of ons geduld verliezen, maar dat alles wordt verzacht door de liefde die we voelen. Het is hartverwarmend om te zien hoe ze met elkaar omgaan en dat ze, hoewel ze uiterlijk zo erg op elkaar lijken, toch duidelijk hun eigen unieke persoontje zijn. Lily-Rose is ons ‘oudste’ dochtertje. Ze bekijkt de wereld, denkt na over wat ze ziet en zal daarna pas meedoen. Ze is vrolijk, maar op een rustige en ingetogen manier. Ze houdt van knuffelen en dicht bij ons zijn. Lucy-Mae is ons ‘jongste’ dochtertje. Zij duikt in de wereld nog voor ze weet wat er eigenlijk gaande is. Ze is vrolijk, onstuimig en een echte wildebras. Ze houdt van ravotten en van deugnieterij uithalen. We zien ook dat hun grote broer nu al hun grote held is. Wanneer ze vol verwondering en met pretlichtjes in hun ogen naar hem opkijken, wanneer hij spontaan een knuffel komt geven aan zijn ‘miekes’, zoals hij ze zelf ook al noemt… Dan loopt ons kopje over en lijkt het alsof ons hart uit elkaar zou kunnen spatten van geluk.

Wij zijn gelukzakken, en we doen ons best om ons daar elke dag opnieuw bewust van te blijven. Elliot is zo’n fantastisch mannetje dat we met hem al onze beide handjes mochten kussen, maar dat we vorig jaar niet één, maar zelfs twéé geweldige dochters mochten krijgen, dát maakt van ons de rijkste ouders ter wereld. Blijf maar verder groeien zoals jullie bezig zijn, miekes. Jullie doen dat heel goed. <3

Op Elliots groeifeest mochten de aanwezigen op het einde met hun vingerafdruk kleurrijke blaadjes geven aan een kale boom. Voor Lily-Rose en Lucy-Mae maakte ik met waterverf een schilderijtje van een regenboog. Ik knipte 2 vormen uit die een pot moesten voorstellen en die door onze familie en vrienden opgevuld mochten worden met gouden vingerafdrukken/muntstukken. De pot zou ik dan onderaan de regenboog plakken. (Sidenote: ik had 2 schilderijtjes gemaakt, voor elke dochter één, maar op de ochtend van het groeifeest stond ik op en ontdekte ik dat Elliot een van de schilderijtjes én een zwarte stift had gevonden. Zucht. Ik moet, as we speak, dus nog steeds schilderij 2 opnieuw maken.)

En daarna was het tijd voor het feest. Deze keer kozen we niet voor een dessertenbuffet, maar voor 2 taarten en een toog met lekker schepijs. De grote taart bleef in het thema van regenbogen, de andere taart bestond uit witte chocolade, cheesecake en speculaas.

En tussen het eten door kon iedereen vrij rondlopen op de boerderij, de koeien voederen en de speeltuin bezoeken.

Om te voelen dat je samen met je kinderen zo graag gezien wordt, en dat op zo’n mooie dag en op zo’n fijne locatie is hartverwarmend. Echt een topdag. <3

#huizekesluizekenbouwt – deel 5: de ramen

Weten wat aan deze post voorafgaat? Lees dan eerst deel 1deel 2, deel 3 en deel 4 van onze bouwreeks. 

Ik heb dat hier nog niet gezegd, maar sinds deze zomer zijn wij dus verhuisd naar ons nieuw huis, hé. En dat terwijl mijn reeks blogposts over de bouw is blijven steken op het moment dat we de vloerverwarming legden en de chape lieten leveren. Volgens mij komt dat omdat dit mijn volgende post zou zijn, die over de ramen, en we daar zó veel malchance mee hebben gehad dat ik er tegenop zag om erover te moeten schrijven.

Bon, mijn relaas dus. De ramen zouden na de kerstvakantie geleverd worden. Eindelijk, want we hadden ze eigenlijk voor Kerst al willen hebben om winddicht te zitten. We hadden een heel scherpe offerte gekregen, met wat extra promo’s, en ook de kassementen in groene MDF hadden we in de offerte laten opnemen, want het leek ons wel zo handig als alles meteen netjes afgewerkt zou zijn. En toen kwam de dag dat ze de ramen kwamen plaatsen. Ik kreeg telefoon van Klaas, dat een van de ramen niet paste. De ramenfabrikant hield vol dat het onze schuld was omdat wij een verkeerd formaat hadden afgetekend op de ramenlijst. Dat was wel zo, maar zij hadden eenzijdig de afmeting van het raam veranderd en zich niet gehouden aan de lijst met afmetingen die wij van de bouwfirma hadden gekregen en naar hen hadden doorgestuurd. Dit probleem was ‘makkelijk’ op te lossen door de muur ietsje hoger te maken, want het raam paste in de breedte wél. Klaas deed de aanpassingswerken zelf, en daarmee waren we er vanaf. Hoopten we. Want een dag later kreeg ik opnieuw telefoon dat het raam van de dakkapel óók niet paste. Ik vroeg hoe dat in godsnaam kon, want dat raam had zelfs nog niet in productie mogen zijn. Er moest gewacht worden tot de dakkapel zelf uitbekleed was en de definitieve maat opgenomen kon worden. Ook daar wilden ze de handen in onschuld wassen, want ondanks dat wij 5 keer telefonisch en in person hadden benadrukt dat dat raam pas achteraf mocht komen, hadden we het raam wel afgetekend in de ramenlijst. Wisten wij veel dat zij dat dan in productie zouden nemen en ineens zouden doen alsof ze nooit ‘Ok ja, met dat raam wachten we dan nog efkes tot het effectief geproduceerd mag worden’ hadden gezegd tegen ons? Uiteindelijk werd er toch een ander raam afgeleverd en geplaatst, maar dat heeft toch nog tot begin augustus geduurd, bijna 7 maanden na de rest van de ramen dus.

Toen alles geplaatst en betaald was, vroeg ik wanneer we een seintje moesten geven voor het leveren van de kassementen in MDF. En toen vielen ze toch wel uit de lucht, zeker. Die waren niet opgenomen in de offerte, hoor. Ik stuurde schriftelijk bewijs dat dat zeker wel het geval was, want hiér staat het zwart op wit en hiér zie je zelfs welke meerprijs jullie ons daarvoor aangerekend hebben. ‘Ah ja, dat was een fout van de verkoper, daarmee bedoelde hij de multiplex kader waarin de ramen komen te zitten.’ En dat was dat. De multiplex kader waarover nooit gesproken werd en die dus niet in de offerte stond, hebben we blijkbaar wel betaald en werd geplaatst, maar de kassementen waarover we wel meerdere keren spraken en die wél op offerte stonden, daar konden we naar fluiten. Dus nu zitten we hier, met mooie ramen, prachtige venstertabletten (dank u, moeke en vake!) maar met ultralelijke omlijstingen, or should I say, gebrek aan omlijstingen. De architect verzekerde ons dat de verkoper zeker steken heeft laten vallen en dat we, zelfs zonder de kassementen, een superzotte deal hebben gedaan want dat we elders nooit voor die prijs zo veel ramen mét kader hadden gekocht. Maar dan nog, het blijft sucken dat we er niet op gerekend hadden achteraf nog kosten te hebben aan de kassementen, want daar is nu effectief geen budget meer voor.

Ik ga nu geen namen noemen want zie dat ze ons dan nog een proces aan ons been lappen, maar als je wil weten bij welke firma je zeker niét moet zijn in de Vlaamse Ardennen: een mailtje naar joyce@huizekesluizeken.be beantwoordt al je vragen!

Soit, de ramen zitten er nu in, het huis is met 3 maanden vertraging effectief gemetst geraakt, de voordeur is eindelijk correct afgesteld en heeft een cilinderplaatje en het ziet er allemaal heel mooi uit. En da’s wat op het einde van de rit telt, zeker?

Next up: de binnenmuren en plafonds! Spannend en al!

Lily-Rose & Lucy-Mae | 1 jaar

Ken je het cliché dat de tijd vliegt eens je kinderen hebt? Ik vond dat bij Elliot al zo onwezenlijk wáár, maar 2 baby’s erbij krijgen zorgt er echt voor dat je opeens een jaar verder bent als je eens met je ogen knippert. Dat, en ondertussen nog eens bouwen wellicht. Anyhoooo. Mijn baby’s zijn sinds begin juni geen baby’s meer! Hoewel ik ze nog koppig baby’s blijf noemen tot ze stappen, uiteraard. Ik schreef deze post vlak na hun verjaardag, maar de foto werd op de lange baan geschoven en zo bleef ik maar wachten en wachten en wachten. En dan vond ik het toch niet meer kunnen om nu nog een foto te trekken, dus besloot ik er maar gewoon eentje van op hun groeifeest te gebruiken. Waarover ik uiteraard ook nog ga bloggen. Ooit eens, als de rust hier wederkeert. :)

Toen ze nog mini en veel weerlozer waren, keek ik elke dag uit naar hun eerste verjaardag. In mijn hoofd was dat echt een mijlpaal en ik was ervan overtuigd dat het vanaf dan allemaal gemakkelijker zou gaan. In bepaalde opzichten is dat waar (ik ben geen 12 keer per dag meer aan ‘t voeden, ik kan hen op de grond zetten zodat ze wat kunnen spelen,…) maar op bepaalde manieren was het ook veel gemakkelijker toen ze nog maar 3 weken oud waren. Toen sliepen ze bijvoorbeeld nog 22 uur per dag. Wat een zaligheid! Maar ok, hun eerste levensjaar zit er al op en ik kan echt niet geloven dat ik nu gewoon twee dochters van 1 jaar oud heb. Zo gek! Ik blijf hen wel veel meer als baby’s zien dan Elliot toen hij zo oud was. Ik denk dat dat deels ligt aan ‘t feit dat ze er gewoon veel meer ‘baby’ uitzien dan hun broer (met al zijn haar zag die er op 6 maanden oud al bijna als een peuter uit)  en deels aan ‘t feit dat ze in vergelijking met Elliot ook gewoon altijd veel kleiner en jonger gaan lijken omdat ze nog niet zo veel kunnen als hij.

Lucy-Mae trekt zich al een hele tijd overal recht, kan zich ook al enkele weken beheerst weer op haar poep laten zakken, kruipt vliegensvlug het huis door en stapt aan de hand. Kort na haar eerste verjaardag begon ze ook vrij vlot aan één hand te stappen en ze staat eigenlijk ook zelfstandig. Mocht ze op het moment dat ze beseft dat ze volledig alleen rechtstaat niet zo hysterisch worden van contentement, ze zou na een paar seconden niet omvervallen. Heerlijke mie. :) ‘t Is echt een hevige meid, soms iets te hevig en dan durft ze ons wel eens pijn doen, of haar broer en zus. Naast fysiek erover gaan, laat ze zich trouwens ook graag horen. Ze heeft recent ontdekt hoe ze moet gillen als een speenvarken dat gekeeld wordt. Heel amusant. Vooral in het nieuwe huis, dat nog niet ingericht is en dus nog lekker galmt. :) Als we haar gaan halen in de opvang, roept ze naar ons en wordt ze keiblij. Ze wijst dan naar ons terwijl ze tegen mijn tante-onthaalmoeder druk tettert dat haar ouders er zijn. Superschattig. <3

Lily-Rose doet het allemaal een beetje kalmer aan. Die is to-taal niet gehaast en laat zich niet opjutten door haar hevige broer en zus. Het is geen meeloperke, ze volgt gewoon op haar eigen tempo. Ze trekt zich ook overal recht, maar zet nog niet echt stapjes (langs de tafel of aan de hand) en kan ook nog niet staan zonder steun. Dan zakt ze geheid weer door haar benen. Dat ligt zeker aan die 200 gram die ze extra meesleurt ten opzichte van haar zus. *grijns* Ze blijft wel het grootste knuffelmieke van de twee. Ze lijkt ook een beetje op de Mona Lisa als ze lacht. Waar Lucy-Mae gewoon met een open mond keismakelijk lacht, houdt Lily-Rose het vaak op een serene glimlach. Die ze dan secondenlang doodserieus volhoudt, zelfs wanneer wij al onder de tafel liggen van ‘t lachen en waardoor we dus nóg harder ons best moeten doen om niet een beetje pipi in onze broek te doen.

We zijn nu ongeveer een maand na hun verjaardag (op het moment dat ik dit post is het al 2,5 maanden, maar whatever!) en nu hebben we ‘t wel lastig. De meisjes zijn regelmatig huilerig en hun pijp is precies redelijk snel uit ‘s avonds. En toch doen ze moeilijk om te gaan slapen, typisch. :) Volgens mij moeten ze een beetje vroeger naar bed, zijn ze oververmoeid enzo. Ik heb ook gemerkt dat er weer tandjes bij zijn gekomen. Lucy-Mae had bovenaan ineens aan elke kant een kies (of ik denk toch dat het kiezen zijn) en nu is er nog een tand aan het doorkomen. Nummer 11 al, als ik juist tel! Elliot had er op zijn 1e verjaardag maar 6, haha. :) Lily-Rose heeft er wat minder. Zij klokt voorlopig af op 9 of 10 tandjes, ik ben het niet zeker. Ik denk dat ze ook wel wat last hebben van de lange dagen. Het blijft lang licht en dan is ‘t minder makkelijk om te gaan slapen. En los daarvan zijn ze overdag ook wel aanhankelijker dan gewoonlijk.

Vanaf nu maar om de 3 maanden meer een update! Tegen dan gaan ze toch al kunnen stappen, hé? Gedaan met sleuren met Maxi Cosi’s. :)

Verbeelding Book Challenge 2017: gelezen in april, mei en juni

Hè hè. Waar ik in maart slechts één boek las, kan ik er nu verhoudingsgewijs toch wat meer van mijn lijstje afvinken. In april las ik twee boeken en begon ik aan een derde dat ik pas halverwege mei uitlas. Daarna las ik op ongeveer een weekje een heel dun non-fictie boekje, begon ik aan een gigantische klepper die ik halverwege juni uitlas en sloot ik de maand af met nog een young adult. Gemiddeld lees ik dus blijkbaar zo’n 2 romans per maand. Dat is voor velen misschien niet zo veel, maar als je bedenkt dat ik enkel op de trein lees (4 dagen per week telkens een dik uur) vind ik dat precies toch nog niet zo slecht. Niet dat ik mij moet verantwoorden. Maar ge kent dat wel, hé. En ik ben ook een beetje aan ’t kijken of ik kanslagen in mijn opzet om de Verbeelding Book Challenge toch volledig te kunnen voltooien tegen eind dit jaar. Het zal nipt worden. :)

Het smelt – Lize Spit

In Eva’s geboortejaar worden in het kleine Vlaamse Bovenmeer slechts twee andere kinderen geboren, allebei jongens. De drie maken er hun hele jeugd samen maar het beste van, tot de puberteit aanbreekt. Opeens ontstaan er andere verhoudingen. De jongens bedenken wrede plannen en de bedeesde Eva kan hieraan meedoen of haar enige vrienden verraden. Die keuze is geen keuze. Dertien jaar na een snikhete zomer die volledig uit de hand loopt, keert Eva terug naar haar geboortedorp met een blok ijs in de kofferbak. Gaandeweg wordt duidelijk dat zij dit keer de plannen bepaalt.

Starten deed ik met Het smelt van Lize Spit. Ik kon een exemplaar lenen van mijn collega, waardoor Het smelt kon meetellen voor puntje 25. Initieel begon ik vol verwachting te lezen, want ik wist dat dit boek overal bejubeld werd en ook mijn collega was enthousiast, maar tegelijkertijd hoorde ik van veel mensen dat ze het zwaar overroepen vonden. Dat zorgde ervoor dat ik niet goed kon inschatten wat voor leeservaring het zou worden, maar ik was toch aangenaam verrast. Alles was ZO Vlaamsch, en de beschrijving van Eva’s prille jeugdjaren zo herkenbaar voor mij, een kind van de jaren negentig, dat ik al tijdens het lezen van de eerste pagina’s vaak grinnikte. Ik moest wel af en toe eens terugbladeren door de hoofdstukken om te weten of ik nu aan het lezen was over haar jeugd in het algemeen, of over de dag waarop alles voor haar veranderde en die had geleid tot wat ze nu, in de hoofdstukken die zich in het heden afspelen, van plan was. Een aspect waar veel lezers over struikelen is hoe expliciet bepaalde scènes zijn, en daar kan ik eigenlijk best wel inkomen. Op die momenten werd het vaak wat ongeloofwaardig, maar anderzijds zijn mensen tot alles in staat, dacht ik dan… Oh, en voor wie zich afvraagt wat er nu precies smelt (cfr. de titel): ik had het dus echt tot in de allerlaatste hoofdstukken niet door, hé seg! Geen idee of ik nu echt zo clueless ben of gewoon niet genoeg aan ’t nadenken was, haha! Ik was wel wat teleurgesteld over het einde dat onwaarschijnlijk grotesk was, hoewel ik het tegelijkertijd ook geniaal vond en in Eva’s plaats wellicht ook zotte plannen zou willen smeden om mij te wreken. Ik had het eigenlijk ook niet zien aankomen, wat voor mij altijd een pluspunt is. Los van de bovenstaande kritiek en de negatieve ervaringen van andere lezers, vond ik het bovenal heel goed geschreven. Ik genoot echt van de schrijfstijl, het beeldend taalgebruik, de sfeerschepping. En dat voor een auteur die maar enkele jaren ouder is dan ik. Trauma!


IJstweeling
– S.K. Tremayne

Een van Sarahs dochters sterft. Maar kan zij zeker weten wie van de twee? Een jaar nadat een van hun identieke tweelingdochters, Lydia, door een ongeluk overlijdt, verhuizen Angus en Sarah Moorcroft naar een klein Schots eiland dat Angus van zijn oma heeft geërfd, in de hoop hun verwoeste leven weer op te pakken. Maar wanneer hun andere dochter, Kirstie, meent dat ze haar identiteit hebben verwisseld – dat zij Lydia is – stort hun wereld opnieuw in. Als de winter oprukt, en Angus voor zijn werk op het vasteland moet verblijven, lijkt het verleden Sarah in te halen en wordt Kirstie (of is het Lydia?) steeds onrustiger. Wat is er nou echt gebeurd op de fatale dag dat een van haar dochters overleed?

Dit boek kocht ik onlangs tweedehands en met een beetje verbeelding (ah ja, voor de Verbeelding Book Challenge!) kon ik die doen tellen voor punt 18. Het boek speelt zich af tijdens het sombere najaar op een guur Schots eilandje. Heel woest, heel onherbergzaam, heel afgelegen. Allez ja, heel Schots dus. Het hoofdpersonage is moeder van een eeneiige meisjestweeling, dus het hoeft niet gezegd te worden dat ik vanaf bladzijde 1 heel erg meeleefde. Een van de dochters, Lydia, stierf voor aanvang van het boek en de manier waarop het rouwproces beschreven werd, deed mij echt pijn. Langs alle kanten trok, wrong en scheurde het aan mijn moederhartje. Want iedereen met kinderen kan beamen dat het je grootste nachtmerrie als ouder is om je kind te zien sterven. Ik stond altijd heel erg stil bij hoe ik mij dan zou voelen en wat dat verlies met mij zou doen. Maar sinds de meisjes er zijn, verdwijnen die gedachtes steeds naar de achtergrond en is mijn focus compleet verschoven naar wat dat met mijn overlevende dochter zou doen, haar letterlijke tweelingziel verliezen. In IJstweeling wordt dat ook tot in detail omschreven, maar een thriller zou geen thriller zijn als er geen suspense in zou zitten: ongeveer een jaar na de dood van Lydia vertelt het overlevende zusje, Kirstie, ineens dat zij Lydia is en dat het eigenlijk Kirstie is die gestorven is. Zijde nog mee? Moeder begint uiteraard keihard te freaken en gaat gedurende de rest van het boek op onderzoek om uit te spitten wat er nu juist gebeurd is op het moment dat haar dochter stierf. De vader des huizes doet heel raar en verbergt duidelijk iets, maar ’t is pas in de laatste hoofdstukken dat de puzzelstukjes in elkaar vallen en we de ware toedracht leren kennen. Door die onvoorspelbaarheid en door de herkenbaarheid als tweelingmoeder heb ik dit boek toch graag gelezen, ook al was het voor mij persoonlijk zeker geen meesterwerk dat ik als absolute must read zou aanraden.


Ik ontsnapte uit Auschwitz
– Rudolf Vrba

Een minutieuze beschrijving van de verschrikkingen. In de morgen van 7 april 1944 klinkt alarm door vernietigingskamp Auschwitz. Het eerste teken dat twee gevangenen ontsnapt zijn. Samen met kampgenoot Alfred Wetzler slaagt Vrba erin als een van de vijf joodse gevangenen te ontsnappen. Vrba overleeft door zijn onvoorstelbare levenswil, zijn slimheid en soms door puur geluk. De bijna achteloze stijl waarin het boek geschreven is, maakt de beklemming ervan nog groter…

Eind april begon ik dit boek te lezen, ook een dat ik tweedehands voor enkele eurootjes op de kop kon tikken. De Tweede Wereldoorlog heeft mij altijd geïnteresseerd/geïntrigeerd en het vak over traumaliteratuur dat ik tijdens mijn Master volgde, was mijn meest favoriete vak ooit. Hoewel ik al enkele romans rond dit thema las, was dit mijn eerste non-fictie boek. Rudolf Vrba is een Slowaakse man die een verslag schreef over hoe hij als tiener in de concentratiekampen belandde, daar gedurende jaren wist te overleven én er zelfs in slaagde te ontsnappen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik grote ogen trok van dit boek. Om die reden liet ik het meetellen voor punt 22 (een ver-van-je-bed-boek oftewel een boek dat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt) want qua thematiek is het effectief een ver-van-mijn-bedverhaal.Toen ik pakweg Maus las, vond ik wat daarin beschreven werd al zo erg en zo gruwelijk dat ik me er maar moeilijk een beeld van kon vormen. Wat in Ik ontsnapte uit Auschwitz beschreven wordt, is echter nog 10 keer erger. Ik las dingen waarvan ik zou denken dat ze grandioos overdreven zijn door een op sensatie beluste auteur. Bovendien realiseerde ik mij hoe weinig ik eigenlijk wist over het leven in de kampen. Om een of andere reden had ik er bijvoorbeeld nooit bij stilgestaan dat er in Auschwitz (quasi) geen kinderen en vrouwen leefden. Mijn redenering was gewoon dat die niet lang overleefden, maar nu ontdekte ik dat zij vaak zelfs de binnenkant van het kamp niet zagen omdat zij rechtstreeks van het perron naar de gaskamers gebracht werden. Hoe vreselijk is dat, jong? Echt, nooit bij stilgestaan. Nog een schel die van mijn ogen viel: de mishandeling en brutaliteit van de kampwachters. Hoewel het grootste deel van de gevangenen volgens mij inderdaad stierf van ontbering, waren er ook talloze mannen die simpelweg mishandeld, gefolterd, vermoord, geëxecuteerd werden. Om de meest belachelijke redenen eerst.

Bon, ik verwachtte mij aan een vrij saai, stoffig boek, maar was aangenaam verrast. Het relaas van Vrba las heel vlot, er was veel aandacht voor detail, achteraan het boek zaten extra aanhangsels om nog meer duiding te geven en eigenlijk was het ook heel spannend, hoewel ik op voorhand al wist dat hij effectief was kunnen ontsnappen. Een aanrader voor wie geïnteresseerd is in dit duister stukje geschiedenis en meer wil weten dan wat we standaard op school te blokken krijgen.


How2Talk2Kids. Effectief communiceren met kinderen
– Adele Faber en Elaine Mazlish

‘Ik ga niet naar mijn kamer. Je bent niet de baas over mij.’
‘Je doet gewoon wat ik zeg en daarmee uit.’

Na dit bekende tafereel voelen zowel kind als opvoeder zich boos. Gelukkig kan het ook anders. Adele Faber en Elaine Mazlish hebben een respectvolle manier van communiceren ontwikkeld waar alle partijen zich zoveel beter bij voelen. Faber en Mazlish bieden praktische effectieve communicatievaardigheden, gebaseerd op de theorie van de bekende psycholoog dr. Haim Ginott, direct toepasbaar op elk kind van 2 tot 20 jaar. Aan bod komt o.a: Beter omgaan met de negatieve gevoelens van je kind. Grenzen stellen terwijl de relatie met je kind goed blijft en zich zelfs verdiept. Het kind neemt verantwoordelijkheid voor zijn gedrag en komt zelf met oplossingen. Effectief prijzen en je kind bevrijden uit een vaste rol. Hierdoor krijgt je kind meer zelfvertrouwen en een positiever zelfbeeld.

Dit (non-fictie, dus puntje 14) boek was ik al heel vaak tegengekomen in verschillende Facebookgroepjes. Sinds Elliot naar school gaat, is hij veel mondiger geworden en is het dus makkelijker geworden om het met hem over bepaalde zaken te hebben. Omdat hij de afgelopen maanden duchtig geoefend heeft om een perfecte peuterpuber te worden, leek de tijd aangebroken om dit boekje effectief eens te doorbladeren. Het geeft een alternatieve kijk op opvoeden (googelen op ‘onvoorwaardelijk ouderschap’) waarbij uitgegaan wordt van respectvolle communicatie en leren omgaan met de gevoelens en behoeftes van het kind. Je krijgt ook tips over hoe je kan opvoeden zonder straffen en belonen en waarom dat niet betekent dat je grenzeloos opvoedt. Heel interessant, heel vlot om te lezen, heel erg praktisch uitgewerkt. Maar ik moet er geen tekeningske bij maken dat de theorie veel simpeler is dan de praktijk, hé? ;-) Toch probeer ik zo veel mogelijk van de tips toe te passen in ons dagelijks leven, want ik sta wel volledig achter deze visie op opvoeden.


Een klein leven 
– Hanya Yanagihara

Vier studievrienden zoeken samen hun weg in New York: de charmante acteur Willem, de excentrieke kunstenaar JB, de getalenteerde architect Malcolm en Jude St. Francis. Jude is teruggetrokken, slim en raadselachtig, en zijn vrienden weten beter dan vragen te stellen over zijn verleden. Ze proberen zijn pijn te verlichten, maar naarmate de decennia verstrijken dringt zich de vraag op of Jude wel verlost kan worden van de demonen uit zijn verleden.

Ahhh, de gigantische klepper van meer dan 700 pagina’s, punt 1 van de Verbeelding Book Challenge. Ik had nog geen idee welk boek ik wou lezen voor dit punt (ik dacht aan It van Stephen King, maar dat telt meer dan 1000 pagina’s en hou ik dus misschien beter voor de Verbeelding Book Challenge 2020?) maar toen mijn schoonmoeder mijn lijstje onder ogen kreeg, raadde ze mij Een klein leven aan. Ze was er net in begonnen en vond het al heel goed. Ik checkte online eens de samenvatting maar met zo’n kort tekstje kon het verhaal zelf uiteraard nog alle kanten uit. Toen mijn collega het boek kort erna las én supergoed vond, plooide ik en mocht ik zijn exemplaar lenen. En man. Wat.een.verhaal. Ik kan er eigenlijk niet meer over vertellen dan wat ik hierboven al kopieerde van de flaptekst, maar het was zooo schoon. Zo rauw, zo aangrijpend, zo hartverwarmend. Er is niks zo hartverscheurend als na 650 bladzijden denken dat het eindelijk allemaal in orde is gekomen, om dan bij de laatste 100 bladzijden nog door elkaar gerammeld te worden en compleet in shock aan het voorlaatste hoofdstuk te moeten beginnen. Tijdens de laatste hoofdstukken moest ik op de trein mijn tranen bedwingen en het is láng geleden dat een boek dat nog teweegbracht bij mij. Een onwaarschijnlijk mooi boek dat ik nu al mijn liefst gelezen roman van 2017 durf noemen én een plaatsje in mijn top 5 aller tijden krijgt. Als je dit jaar slechts 1 boek leest, laat het dan alsjeblief dit zijn.


13 reasons why 
– Jay Asher

Stel je voor. Je zit op de middelbare school en bent verliefd – op het meest bijzondere meisje van de klas natuurlijk. Een tijdlang bewonder je haar vanuit de verte. Je weet zeker dat je haar nooit kunt krijgen. En dan opeens, is er die avond. Er gebeurt niets, maar jullie praten, er is een klik, en een belofte van meer.
En dan is ze er opeens niet meer. Ze is dood. Hannah heeft zelfmoord gepleegd. Daarvoor had ze niet één maar dertien redenen. Er zijn, volgens haar, dertien schuldigen. En die klaagt ze persoonlijk aan in een getuigenis die ze op cassettebandjes heeft opgenomen.
En dan liggen opeens die bandjes voor jouw deur…

Het is niet van mijn gewoonte om Young Adult verhalen te lezen maar omdat ik de gelijknamige serie op Netflix ijzersterk vond, wou ik 13 reasons why wel een kans geven. Bovendien was mijn beschikbare boekenvoorraad uitgeput en kon ik deze vrij goedkoop aan mijn boekenkast toevoegen. Er staat een nummer in de titel, dus punt 12.

Het boek op zich vond ik okee. En daarmee is alles eigenlijk ook gezegd. Geen idee of dat aan het boek op zich ligt, of aan het feit dat ik de serie eerst zag. Die was heel diepgaand, veel meer uitgewerkt, wat ook normaal is als je een boek van amper 288 pagina’s omzet naar een reeks van 13 afleveringen van ongeveer 50 minuten. In het boek leren we enkel Clay en Hannah echt kennen, terwijl van de andere personages slechts een eenzijdig beeld wordt gegeven. Dat is in de serie uiteraard anders. Ondanks het onderwerp (pesten, seksueel geweld, zelfmoord) een ‘luchtig’ boek dat ik op enkele dagen uitlas, maar een aanrader zou ik het nu niet noemen. In plaats daarvan moet je de serie maar eens checken op Netflix, al was het maar om den Tony in al zijn glorie te kunnen aanschouwen. *grijns*


Mijn lijstje ziet er ondertussen zo uit:

  1. Een boek met meer dan 700 pagina’s (ieder jaar een beetje meer)   Een klein leven – Hanya Yanagihara
  2. Een boek met minder dan 200 pagina’s (om het voorgaande puntje te compenseren)
  3. Een boek geschreven door meerdere auteurs
  4. Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou
  5. Een boek waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkocht
  6. Een self published boek (een boek dat niet werd uitgegeven bij een grote uitgeverij, maar zelf door de auteur werd uitgegeven. Ik heb nooit gezegd dat deze challenge makkelijk ging zijn. ? )
  7. Een boek gepubliceerd in 2017
  8. Een boek geschreven door een celebrity (filmster, muzikant,…)
  9. Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt (want er gaat niets boven een boek met een lange titel)
  10. Een boek met een titel die bestaat uit één woord
  11. Een boek met een kleur in de titel
  12. Een boek met een nummer in de titel   13 reasons why – Jay Asher
  13. Een boek met een illustratie op de cover  The Miniaturist – Jessie Burton
  14. Een non-fictie boek    Effectief communiceren met kinderen – Adele Faber & Elaine Mazlish
  15. Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen
  16. Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt (roadtrip, wandeltocht,…)
  17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt
  18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat   IJstweeling– S. K. Tremayne
  19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen
  20. Een boek gepubliceerd voor je geboren werd  Pride and Prejudice – Jane Austen
  21. Een boek dat je al een keertje las
  22. Een ver-van-je-bed-boek oftewel een boek dat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt   Ik ontsnapte uit Auschwitz – Rudolf Vrba
  23. Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest
  24. Een boek uit de bibliotheek
  25. Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lid   Het smelt– Lize Spit
  26. Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme)
  27. Een boek dat je ooit op school moest lezen om te zien wat je er nu van denkt of om het eindelijk te lezen omdat je het toen niet las
  28. Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij  Het meisje in de trein– Paula Hawkins
  29. Een boek dat ergens ter wereld op de verbannen lijst staat
  30. Een eerste deel in een reeks

Weten wat ik eerder dit jaar al las? Hier zijn mijn overzichtjes van februari en maart.

#huizekesluizekenbouwt – deel 4: PUR, vloerverwarming en chape

Weten wat aan deze post voorafgaat? Lees dan eerst deel 1deel 2 en deel 3 van onze bouwreeks. 

Zoals ik op het einde van mijn vorige post liet uitschijnen, kwamen we nog voor verrassingen te staan toen we aan de vloeropbouw konden beginnen. Alle technieken, op de vloerverwarming na, en de isolatie waren af. Dat betekende dat we onze vloerisolatie (PUR) en chape konden inplannen. Wat wij echter niet wisten was dat die werken op het gelijkvloers pas uitgevoerd konden worden eens het metselwerk langs buiten klaar was. Zolang dat niet gestart was, zaten we immers nog met kieren onder de muren. Op zich was dat geen probleem geweest, ware het niet dat het metselwerk een vertraging van zowat 3 maanden opliep omdat de a-holes van de ramenfirma ons keihard gejost hebben. (Meer daarover in een aparte blogpost.) Zo komt het dus dat de volledige vloeropbouw (op de eigenlijke tegels na) op de eerste verdieping en zolder dus al in januari in orde was, om vervolgens pas eind april/begin mei door het gelijkvloers gevolgd te worden.

Eind januari werd dus op 1 dag tijd op de eerste verdieping PUR gespoten.

Daarna kon Klaas meteen aan de slag met de vloerverwarming. Het lastigste daaraan was het afrollen van de leidingen, want die waren ontzettend zwaar. Gelukkig had hij hulp van mijn vader en schoonvader en moest er op de zolder geen vloerverwarming komen, waardoor de klus toch op tijd geklaard was.

Precies 1 week na de PUR werd de chape gegoten, deze keer ook op zolder. Hoewel we op de zolder geen PUR hebben, lieten we wel een akoestische mat onder de chape leggen. Als we daar later een slaapkamer voor ons zouden maken, gaat dat toch wat geluid dempen naar de kindjes toe.

De chape moest vervolgens 3 weken drogen voor we mochten vloeren, maar omdat we door de vertragingen van de ramen toch niet meer gehaast waren, besloten we de laminaat nog achterwege te laten. Het was lang wachten tot we in mei op het gelijkvloers ook PUR, vloerverwarming en chape kregen, dus in de tussentijd voerde Klaas nog heel wat andere werken uit. Zo werden de plafonds en de zolder bezet met gyproc, werden daarna alle vijsgaten en naden opgestopt én primerde en verfde Klaas de volledige eerste verdieping. Hij legde er zelfs al laminaat. Zó lang hebben we moeten wachten.

Hieronder nog een paar fotootjes van het gelijkvloers. Netjes in volgorde, dus eerst PUR, dan de vloerverwarming erop, en dan als laatste een fotootje van de chape. Who knew dat dat zo droog was?! Ik docht dat dat vloeibaar op de werf arriveerde en uitgegoten werd, zoals beton.

Next up: het Tragische Verhaal van de Ramen!

Lily-Rose & Lucy-Mae | 11 maanden

De laatste maaaaand! *snif ende snotter* (Eigenlijk is ‘t ondertussen nog maar een dikke 2 weken, maar shhhtt.) Ik ben zo keihard niét klaar voor de eerste verjaardag van mijn baby’s. Nog nooit is een jaar zo snel gegaan. Op de buitenfoto’s hieronder draagt Lily-Rose het kleedje met bloemetjes en Lucy-Mae het jeansjurkje.

Eind april was Lily-Rose koortsig, maar Lucy-Mae was/is gelukkig supervrolijk. Een hele dag lang lacht ze, speelt ze op de speelmat en hangt ze het klein spook uit door ineens op een andere plaats te zitten dan waar we haar 2 minuten ervoor hebben neergezet. Echt een blij meisje. <3

Maar ons Roosje was dus ziek waardoor zij iets minder blij was. Ze was wat zeurderig, maar los van het koalaatje uithangen viel het nog mee, zeker niet te vergelijken met de maand ervoor. Maar ‘t is natuurlijk niet simpel om een aanhankelijk baby’tje te combineren met nog 2 andere kindjes die ook aandacht willen (I’m looking at you, Elliot!). Een tijdje geleden kwam Elliot met haar spelen, nam haar handje vast, trok dan zijn hand supersnel terug terwijl ik ‘auwch!’ zei en dat vond ze suuuupergrappig. Ze heeft echt zalig luidop gelachen. <3 De meisjes maken vaak luide, blije geluiden, maar echt luidop lachen of grinniken doen ze eigenlijk niet vaak. Maar als ze het doen, dan komt het door Elliot. <3 Zo mooi om te zien.

Lily-Rose begon trouwens kort voor hun elfde vermaanddag ook aanstalten te maken om te kruipen. Eindelijk, zeg. Ik blogde er nog niet over, maar Lucy-Mae kroop dus op 10 maanden en Lily-Rose op 11 maanden. Respectievelijk op 17 april en op 17 mei. Precies een maand verschil dus. Zotte miekes. :)

Wat een zalige pose op die laatste foto, niet? Haha!

Lily-Rose & Lucy-Mae | 10 maanden

Grandioos overtijd, want over 8 dagen worden ze al 11 maanden, maar beter laat dan nooit, hé?

Onze miekes zitten allebei officieel supergoed. Ze vallen quasi niet meer om, want ze leerden hun handje opzij zetten als ze voelen dat ze beginnen te wankelen. Ze gaan ook alle twee vlotjes van liggen naar zitten. Dat maakt hen direct een stuk zelfstandiger en we merken ook dat ze nu een stukje minder gefrustreerd zijn. Ze schuiven ook allebei op hun buik achteruit en Lucy-Mae maakt aanstalten om te kruipen. Bij haar zal het wel niet lang meer duren voor ze de woonkamer onveilig maakt, denk ik. :) Hieronder Lily-Rose.

Ze spelen ook graag kiekeboe en lokken dat vaak zelf uit. Ze verstoppen zich dan bijvoorbeeld achter een fles die op tafel staat, zoeken oogcontact met de persoon die aan de overkant van de tafel, achter de fles, zit en bewegen dan hun hoofd van links naar rechts. Hilarisch, en súperschattig! <3 Ze schudden ook graag nee met hun hoofdjes, vooral Lucy-Mae dan. Dat betekent trouwens niks, uiteraard, het is enkel een uiting van het feit dat ze soms wilde zwijntjes zijn. :) Lily-Rose is de prater van de twee. Zij brabbelt heel veel (nvdr. ik schrijf dit een maand na datum en ondertussen is Lucy ook beginnen roépen) terwijl Lucy-Mae eerder fysiek is. We zeggen nu al vaak tegen elkaar dat Lily het brein is en Lucy de spieren. :) Lily is ook een iets groter knuffelbeest. ‘t Is echt bijzonder om te zien hoe 2 meisjes die zo hard op elkaar lijken toch zo’n verschillend karakter kunnen hebben. Hieronder Lucy-Mae.

Cijfertjes: ze dragen maatje 74-80, 80 vooral in kleedjes. Lily-Rose heeft 6 tandjes, Lucy-Mae heeft er 8. Elliot had er op zijn eerste verjaardag nog maar 6, zeg!

Oh, en vorige maand was er dus die pittige ontwikkelingssprong (9 maanden), maar nu zijn ze heel vrolijk, vooral Lucy. Lily is ook content, hoor, maar het valt meer op bij Lucy. Lily is immers meer gereserveerd, terwijl Lucy uitbundiger is. Ik vind dat soms wel jammer, dat anderen Lucy-Mae omschrijven als de blije en de vrolijke van de twee, want het is enkel door haar extraverte karaktertje dat dat meer tot uiting komt. Oh well, stille waters… :)