Het groeifeest van Lily-Rose & Lucy-Mae

Net zoals we Elliots eerste verjaardag uitgebreid vierden met een groeifeest, zetten we Lily-Rose en Lucy-Mae ook in de bloemetjes toen ze jarig waren. Het concept bleef hetzelfde, een vrijzinnige viering met het huisvandeMens gevolgd door lekkere dessertjes voor onze gasten, maar de uitwerking was deze keer lichtjes anders. Bij Elliot huurden we een cafézaaltje en knutselde ik heel veel dingen zelf, maar voor het groeifeest van de meisjes had ik simpelweg geen tijd om veel te haken aan versieringen. We lieten het feest doorgaan in een hoeve/beleefboerderij zodat we ons qua aankleding geen zorgen moesten maken. De dag zelf ging ik gewoon snel wat honeycombs ophangen. We hadden ongelooflijk veel geluk met het weer, want hoewel het best winderig was, was het wel zonnig en warm. De viering konden we dus buiten laten doorgaan.

De ceremonie was net zoals bij Elliot een viering van/voor onze meisjes, een afronden van hun babytijd en het verwelkomen van wat nog komen zal. En eigenlijk vond ik het stiekem ook wel een beetje een feestje voor óns, omdat we verdikke het eerste jaar met een tweeling hadden overleefd. Applausje voor ons! De moreel consulente van deMens praatte alles mooi aan elkaar en zorgde ervoor dat het geheel niet te lang duurde, een kwartier à twintig minuten. De meisjes hielden zich goed, de kindjes die erbij waren ook.

Bij Elliot werkten we rond de figuur van een boom, deze keer kozen we voor een regenboog. Na regen komt zonneschijn, en misschien ook wel een regenboog. Een levensles die onze meisjes hopelijk altijd zullen meedragen. Ik zou niet zo ver gaan om hun prille babytijd onze ‘regen’ te noemen, maar ergens zat daar toch ook wel een bepaalde symboliek in. De eerste maanden met een tweeling zijn heel bijzonder en zeker ook fijn, maar het is een feit dat het alleen maar beter en makkelijker wordt eens ze wat ouder en zelfstandiger worden. Ik zorgde voor wat korte gedichtjes over regenbogen en zelf hadden Klaas en ik ook een tekstje voorbereid voor onze miekes. Allez. Ik schreef de tekst en Klaas las die voor het allereerst tijdens de viering. Ge weet wel hoe dat gaat met venten, hé?

Dit was ons tekstje:

Gisteren vierden we de eerste verjaardag van Lily-Rose en Lucy-Mae. Dat betekent dat het vandaag precies 1 jaar geleden is dat we stilaan aan het bekomen waren van de geboorte en dat de adrenaline plaats maakte voor blijdschap, maar ook voor twijfel. 1 jaar geleden vroegen we ons af hoe we dat zouden klaarspelen, twéé baby’s verzorgen, voeden, aandacht geven en koesteren.

Hun eerste verjaardag leek een ver verwijderde mijlpaal, een eindpunt waar naartoe gewerkt moest worden, want vanaf dan zou het makkelijker worden. Of dat hielden we onszelf toch voor. En hoewel iedereen met kinderen weet dat het nooit echt gemakkelijker wordt, maar gewoon ánders, moesten we gelukkig niet zo lang wachten. Toen ze ongeveer zes maanden oud waren, merkten we dat het inderdaad stilaan beter begon te gaan. Dat we een ritme vonden, dat de meisjes ietsje zelfstandiger werden, dat we als gezin onze draai gevonden hadden. En vanaf toen was het genieten. Dat betekent uiteraard helemaal niet dat we niet op regelmatige basis zuchten, ons opgejaagd voelen of ons geduld verliezen, maar dat alles wordt verzacht door de liefde die we voelen. Het is hartverwarmend om te zien hoe ze met elkaar omgaan en dat ze, hoewel ze uiterlijk zo erg op elkaar lijken, toch duidelijk hun eigen unieke persoontje zijn. Lily-Rose is ons ‘oudste’ dochtertje. Ze bekijkt de wereld, denkt na over wat ze ziet en zal daarna pas meedoen. Ze is vrolijk, maar op een rustige en ingetogen manier. Ze houdt van knuffelen en dicht bij ons zijn. Lucy-Mae is ons ‘jongste’ dochtertje. Zij duikt in de wereld nog voor ze weet wat er eigenlijk gaande is. Ze is vrolijk, onstuimig en een echte wildebras. Ze houdt van ravotten en van deugnieterij uithalen. We zien ook dat hun grote broer nu al hun grote held is. Wanneer ze vol verwondering en met pretlichtjes in hun ogen naar hem opkijken, wanneer hij spontaan een knuffel komt geven aan zijn ‘miekes’, zoals hij ze zelf ook al noemt… Dan loopt ons kopje over en lijkt het alsof ons hart uit elkaar zou kunnen spatten van geluk.

Wij zijn gelukzakken, en we doen ons best om ons daar elke dag opnieuw bewust van te blijven. Elliot is zo’n fantastisch mannetje dat we met hem al onze beide handjes mochten kussen, maar dat we vorig jaar niet één, maar zelfs twéé geweldige dochters mochten krijgen, dát maakt van ons de rijkste ouders ter wereld. Blijf maar verder groeien zoals jullie bezig zijn, miekes. Jullie doen dat heel goed. <3

Op Elliots groeifeest mochten de aanwezigen op het einde met hun vingerafdruk kleurrijke blaadjes geven aan een kale boom. Voor Lily-Rose en Lucy-Mae maakte ik met waterverf een schilderijtje van een regenboog. Ik knipte 2 vormen uit die een pot moesten voorstellen en die door onze familie en vrienden opgevuld mochten worden met gouden vingerafdrukken/muntstukken. De pot zou ik dan onderaan de regenboog plakken. (Sidenote: ik had 2 schilderijtjes gemaakt, voor elke dochter één, maar op de ochtend van het groeifeest stond ik op en ontdekte ik dat Elliot een van de schilderijtjes én een zwarte stift had gevonden. Zucht. Ik moet, as we speak, dus nog steeds schilderij 2 opnieuw maken.)

En daarna was het tijd voor het feest. Deze keer kozen we niet voor een dessertenbuffet, maar voor 2 taarten en een toog met lekker schepijs. De grote taart bleef in het thema van regenbogen, de andere taart bestond uit witte chocolade, cheesecake en speculaas.

En tussen het eten door kon iedereen vrij rondlopen op de boerderij, de koeien voederen en de speeltuin bezoeken.

Om te voelen dat je samen met je kinderen zo graag gezien wordt, en dat op zo’n mooie dag en op zo’n fijne locatie is hartverwarmend. Echt een topdag. <3

#huizekesluizekenbouwt – deel 5: de ramen

Weten wat aan deze post voorafgaat? Lees dan eerst deel 1deel 2, deel 3 en deel 4 van onze bouwreeks. 

Ik heb dat hier nog niet gezegd, maar sinds deze zomer zijn wij dus verhuisd naar ons nieuw huis, hé. En dat terwijl mijn reeks blogposts over de bouw is blijven steken op het moment dat we de vloerverwarming legden en de chape lieten leveren. Volgens mij komt dat omdat dit mijn volgende post zou zijn, die over de ramen, en we daar zó veel malchance mee hebben gehad dat ik er tegenop zag om erover te moeten schrijven.

Bon, mijn relaas dus. De ramen zouden na de kerstvakantie geleverd worden. Eindelijk, want we hadden ze eigenlijk voor Kerst al willen hebben om winddicht te zitten. We hadden een heel scherpe offerte gekregen, met wat extra promo’s, en ook de kassementen in groene MDF hadden we in de offerte laten opnemen, want het leek ons wel zo handig als alles meteen netjes afgewerkt zou zijn. En toen kwam de dag dat ze de ramen kwamen plaatsen. Ik kreeg telefoon van Klaas, dat een van de ramen niet paste. De ramenfabrikant hield vol dat het onze schuld was omdat wij een verkeerd formaat hadden afgetekend op de ramenlijst. Dat was wel zo, maar zij hadden eenzijdig de afmeting van het raam veranderd en zich niet gehouden aan de lijst met afmetingen die wij van de bouwfirma hadden gekregen en naar hen hadden doorgestuurd. Dit probleem was ‘makkelijk’ op te lossen door de muur ietsje hoger te maken, want het raam paste in de breedte wél. Klaas deed de aanpassingswerken zelf, en daarmee waren we er vanaf. Hoopten we. Want een dag later kreeg ik opnieuw telefoon dat het raam van de dakkapel óók niet paste. Ik vroeg hoe dat in godsnaam kon, want dat raam had zelfs nog niet in productie mogen zijn. Er moest gewacht worden tot de dakkapel zelf uitbekleed was en de definitieve maat opgenomen kon worden. Ook daar wilden ze de handen in onschuld wassen, want ondanks dat wij 5 keer telefonisch en in person hadden benadrukt dat dat raam pas achteraf mocht komen, hadden we het raam wel afgetekend in de ramenlijst. Wisten wij veel dat zij dat dan in productie zouden nemen en ineens zouden doen alsof ze nooit ‘Ok ja, met dat raam wachten we dan nog efkes tot het effectief geproduceerd mag worden’ hadden gezegd tegen ons? Uiteindelijk werd er toch een ander raam afgeleverd en geplaatst, maar dat heeft toch nog tot begin augustus geduurd, bijna 7 maanden na de rest van de ramen dus.

Toen alles geplaatst en betaald was, vroeg ik wanneer we een seintje moesten geven voor het leveren van de kassementen in MDF. En toen vielen ze toch wel uit de lucht, zeker. Die waren niet opgenomen in de offerte, hoor. Ik stuurde schriftelijk bewijs dat dat zeker wel het geval was, want hiér staat het zwart op wit en hiér zie je zelfs welke meerprijs jullie ons daarvoor aangerekend hebben. ‘Ah ja, dat was een fout van de verkoper, daarmee bedoelde hij de multiplex kader waarin de ramen komen te zitten.’ En dat was dat. De multiplex kader waarover nooit gesproken werd en die dus niet in de offerte stond, hebben we blijkbaar wel betaald en werd geplaatst, maar de kassementen waarover we wel meerdere keren spraken en die wél op offerte stonden, daar konden we naar fluiten. Dus nu zitten we hier, met mooie ramen, prachtige venstertabletten (dank u, moeke en vake!) maar met ultralelijke omlijstingen, or should I say, gebrek aan omlijstingen. De architect verzekerde ons dat de verkoper zeker steken heeft laten vallen en dat we, zelfs zonder de kassementen, een superzotte deal hebben gedaan want dat we elders nooit voor die prijs zo veel ramen mét kader hadden gekocht. Maar dan nog, het blijft sucken dat we er niet op gerekend hadden achteraf nog kosten te hebben aan de kassementen, want daar is nu effectief geen budget meer voor.

Ik ga nu geen namen noemen want zie dat ze ons dan nog een proces aan ons been lappen, maar als je wil weten bij welke firma je zeker niét moet zijn in de Vlaamse Ardennen: een mailtje naar joyce@huizekesluizeken.be beantwoordt al je vragen!

Soit, de ramen zitten er nu in, het huis is met 3 maanden vertraging effectief gemetst geraakt, de voordeur is eindelijk correct afgesteld en heeft een cilinderplaatje en het ziet er allemaal heel mooi uit. En da’s wat op het einde van de rit telt, zeker?

Next up: de binnenmuren en plafonds! Spannend en al!

Lily-Rose & Lucy-Mae | 1 jaar

Ken je het cliché dat de tijd vliegt eens je kinderen hebt? Ik vond dat bij Elliot al zo onwezenlijk wáár, maar 2 baby’s erbij krijgen zorgt er echt voor dat je opeens een jaar verder bent als je eens met je ogen knippert. Dat, en ondertussen nog eens bouwen wellicht. Anyhoooo. Mijn baby’s zijn sinds begin juni geen baby’s meer! Hoewel ik ze nog koppig baby’s blijf noemen tot ze stappen, uiteraard. Ik schreef deze post vlak na hun verjaardag, maar de foto werd op de lange baan geschoven en zo bleef ik maar wachten en wachten en wachten. En dan vond ik het toch niet meer kunnen om nu nog een foto te trekken, dus besloot ik er maar gewoon eentje van op hun groeifeest te gebruiken. Waarover ik uiteraard ook nog ga bloggen. Ooit eens, als de rust hier wederkeert. :)

Toen ze nog mini en veel weerlozer waren, keek ik elke dag uit naar hun eerste verjaardag. In mijn hoofd was dat echt een mijlpaal en ik was ervan overtuigd dat het vanaf dan allemaal gemakkelijker zou gaan. In bepaalde opzichten is dat waar (ik ben geen 12 keer per dag meer aan ‘t voeden, ik kan hen op de grond zetten zodat ze wat kunnen spelen,…) maar op bepaalde manieren was het ook veel gemakkelijker toen ze nog maar 3 weken oud waren. Toen sliepen ze bijvoorbeeld nog 22 uur per dag. Wat een zaligheid! Maar ok, hun eerste levensjaar zit er al op en ik kan echt niet geloven dat ik nu gewoon twee dochters van 1 jaar oud heb. Zo gek! Ik blijf hen wel veel meer als baby’s zien dan Elliot toen hij zo oud was. Ik denk dat dat deels ligt aan ‘t feit dat ze er gewoon veel meer ‘baby’ uitzien dan hun broer (met al zijn haar zag die er op 6 maanden oud al bijna als een peuter uit)  en deels aan ‘t feit dat ze in vergelijking met Elliot ook gewoon altijd veel kleiner en jonger gaan lijken omdat ze nog niet zo veel kunnen als hij.

Lucy-Mae trekt zich al een hele tijd overal recht, kan zich ook al enkele weken beheerst weer op haar poep laten zakken, kruipt vliegensvlug het huis door en stapt aan de hand. Kort na haar eerste verjaardag begon ze ook vrij vlot aan één hand te stappen en ze staat eigenlijk ook zelfstandig. Mocht ze op het moment dat ze beseft dat ze volledig alleen rechtstaat niet zo hysterisch worden van contentement, ze zou na een paar seconden niet omvervallen. Heerlijke mie. :) ‘t Is echt een hevige meid, soms iets te hevig en dan durft ze ons wel eens pijn doen, of haar broer en zus. Naast fysiek erover gaan, laat ze zich trouwens ook graag horen. Ze heeft recent ontdekt hoe ze moet gillen als een speenvarken dat gekeeld wordt. Heel amusant. Vooral in het nieuwe huis, dat nog niet ingericht is en dus nog lekker galmt. :) Als we haar gaan halen in de opvang, roept ze naar ons en wordt ze keiblij. Ze wijst dan naar ons terwijl ze tegen mijn tante-onthaalmoeder druk tettert dat haar ouders er zijn. Superschattig. <3

Lily-Rose doet het allemaal een beetje kalmer aan. Die is to-taal niet gehaast en laat zich niet opjutten door haar hevige broer en zus. Het is geen meeloperke, ze volgt gewoon op haar eigen tempo. Ze trekt zich ook overal recht, maar zet nog niet echt stapjes (langs de tafel of aan de hand) en kan ook nog niet staan zonder steun. Dan zakt ze geheid weer door haar benen. Dat ligt zeker aan die 200 gram die ze extra meesleurt ten opzichte van haar zus. *grijns* Ze blijft wel het grootste knuffelmieke van de twee. Ze lijkt ook een beetje op de Mona Lisa als ze lacht. Waar Lucy-Mae gewoon met een open mond keismakelijk lacht, houdt Lily-Rose het vaak op een serene glimlach. Die ze dan secondenlang doodserieus volhoudt, zelfs wanneer wij al onder de tafel liggen van ‘t lachen en waardoor we dus nóg harder ons best moeten doen om niet een beetje pipi in onze broek te doen.

We zijn nu ongeveer een maand na hun verjaardag (op het moment dat ik dit post is het al 2,5 maanden, maar whatever!) en nu hebben we ‘t wel lastig. De meisjes zijn regelmatig huilerig en hun pijp is precies redelijk snel uit ‘s avonds. En toch doen ze moeilijk om te gaan slapen, typisch. :) Volgens mij moeten ze een beetje vroeger naar bed, zijn ze oververmoeid enzo. Ik heb ook gemerkt dat er weer tandjes bij zijn gekomen. Lucy-Mae had bovenaan ineens aan elke kant een kies (of ik denk toch dat het kiezen zijn) en nu is er nog een tand aan het doorkomen. Nummer 11 al, als ik juist tel! Elliot had er op zijn 1e verjaardag maar 6, haha. :) Lily-Rose heeft er wat minder. Zij klokt voorlopig af op 9 of 10 tandjes, ik ben het niet zeker. Ik denk dat ze ook wel wat last hebben van de lange dagen. Het blijft lang licht en dan is ‘t minder makkelijk om te gaan slapen. En los daarvan zijn ze overdag ook wel aanhankelijker dan gewoonlijk.

Vanaf nu maar om de 3 maanden meer een update! Tegen dan gaan ze toch al kunnen stappen, hé? Gedaan met sleuren met Maxi Cosi’s. :)

Verbeelding Book Challenge 2017: gelezen in april, mei en juni

Hè hè. Waar ik in maart slechts één boek las, kan ik er nu verhoudingsgewijs toch wat meer van mijn lijstje afvinken. In april las ik twee boeken en begon ik aan een derde dat ik pas halverwege mei uitlas. Daarna las ik op ongeveer een weekje een heel dun non-fictie boekje, begon ik aan een gigantische klepper die ik halverwege juni uitlas en sloot ik de maand af met nog een young adult. Gemiddeld lees ik dus blijkbaar zo’n 2 romans per maand. Dat is voor velen misschien niet zo veel, maar als je bedenkt dat ik enkel op de trein lees (4 dagen per week telkens een dik uur) vind ik dat precies toch nog niet zo slecht. Niet dat ik mij moet verantwoorden. Maar ge kent dat wel, hé. En ik ben ook een beetje aan ’t kijken of ik kanslagen in mijn opzet om de Verbeelding Book Challenge toch volledig te kunnen voltooien tegen eind dit jaar. Het zal nipt worden. :)

Het smelt – Lize Spit

In Eva’s geboortejaar worden in het kleine Vlaamse Bovenmeer slechts twee andere kinderen geboren, allebei jongens. De drie maken er hun hele jeugd samen maar het beste van, tot de puberteit aanbreekt. Opeens ontstaan er andere verhoudingen. De jongens bedenken wrede plannen en de bedeesde Eva kan hieraan meedoen of haar enige vrienden verraden. Die keuze is geen keuze. Dertien jaar na een snikhete zomer die volledig uit de hand loopt, keert Eva terug naar haar geboortedorp met een blok ijs in de kofferbak. Gaandeweg wordt duidelijk dat zij dit keer de plannen bepaalt.

Starten deed ik met Het smelt van Lize Spit. Ik kon een exemplaar lenen van mijn collega, waardoor Het smelt kon meetellen voor puntje 25. Initieel begon ik vol verwachting te lezen, want ik wist dat dit boek overal bejubeld werd en ook mijn collega was enthousiast, maar tegelijkertijd hoorde ik van veel mensen dat ze het zwaar overroepen vonden. Dat zorgde ervoor dat ik niet goed kon inschatten wat voor leeservaring het zou worden, maar ik was toch aangenaam verrast. Alles was ZO Vlaamsch, en de beschrijving van Eva’s prille jeugdjaren zo herkenbaar voor mij, een kind van de jaren negentig, dat ik al tijdens het lezen van de eerste pagina’s vaak grinnikte. Ik moest wel af en toe eens terugbladeren door de hoofdstukken om te weten of ik nu aan het lezen was over haar jeugd in het algemeen, of over de dag waarop alles voor haar veranderde en die had geleid tot wat ze nu, in de hoofdstukken die zich in het heden afspelen, van plan was. Een aspect waar veel lezers over struikelen is hoe expliciet bepaalde scènes zijn, en daar kan ik eigenlijk best wel inkomen. Op die momenten werd het vaak wat ongeloofwaardig, maar anderzijds zijn mensen tot alles in staat, dacht ik dan… Oh, en voor wie zich afvraagt wat er nu precies smelt (cfr. de titel): ik had het dus echt tot in de allerlaatste hoofdstukken niet door, hé seg! Geen idee of ik nu echt zo clueless ben of gewoon niet genoeg aan ’t nadenken was, haha! Ik was wel wat teleurgesteld over het einde dat onwaarschijnlijk grotesk was, hoewel ik het tegelijkertijd ook geniaal vond en in Eva’s plaats wellicht ook zotte plannen zou willen smeden om mij te wreken. Ik had het eigenlijk ook niet zien aankomen, wat voor mij altijd een pluspunt is. Los van de bovenstaande kritiek en de negatieve ervaringen van andere lezers, vond ik het bovenal heel goed geschreven. Ik genoot echt van de schrijfstijl, het beeldend taalgebruik, de sfeerschepping. En dat voor een auteur die maar enkele jaren ouder is dan ik. Trauma!


IJstweeling
– S.K. Tremayne

Een van Sarahs dochters sterft. Maar kan zij zeker weten wie van de twee? Een jaar nadat een van hun identieke tweelingdochters, Lydia, door een ongeluk overlijdt, verhuizen Angus en Sarah Moorcroft naar een klein Schots eiland dat Angus van zijn oma heeft geërfd, in de hoop hun verwoeste leven weer op te pakken. Maar wanneer hun andere dochter, Kirstie, meent dat ze haar identiteit hebben verwisseld – dat zij Lydia is – stort hun wereld opnieuw in. Als de winter oprukt, en Angus voor zijn werk op het vasteland moet verblijven, lijkt het verleden Sarah in te halen en wordt Kirstie (of is het Lydia?) steeds onrustiger. Wat is er nou echt gebeurd op de fatale dag dat een van haar dochters overleed?

Dit boek kocht ik onlangs tweedehands en met een beetje verbeelding (ah ja, voor de Verbeelding Book Challenge!) kon ik die doen tellen voor punt 18. Het boek speelt zich af tijdens het sombere najaar op een guur Schots eilandje. Heel woest, heel onherbergzaam, heel afgelegen. Allez ja, heel Schots dus. Het hoofdpersonage is moeder van een eeneiige meisjestweeling, dus het hoeft niet gezegd te worden dat ik vanaf bladzijde 1 heel erg meeleefde. Een van de dochters, Lydia, stierf voor aanvang van het boek en de manier waarop het rouwproces beschreven werd, deed mij echt pijn. Langs alle kanten trok, wrong en scheurde het aan mijn moederhartje. Want iedereen met kinderen kan beamen dat het je grootste nachtmerrie als ouder is om je kind te zien sterven. Ik stond altijd heel erg stil bij hoe ik mij dan zou voelen en wat dat verlies met mij zou doen. Maar sinds de meisjes er zijn, verdwijnen die gedachtes steeds naar de achtergrond en is mijn focus compleet verschoven naar wat dat met mijn overlevende dochter zou doen, haar letterlijke tweelingziel verliezen. In IJstweeling wordt dat ook tot in detail omschreven, maar een thriller zou geen thriller zijn als er geen suspense in zou zitten: ongeveer een jaar na de dood van Lydia vertelt het overlevende zusje, Kirstie, ineens dat zij Lydia is en dat het eigenlijk Kirstie is die gestorven is. Zijde nog mee? Moeder begint uiteraard keihard te freaken en gaat gedurende de rest van het boek op onderzoek om uit te spitten wat er nu juist gebeurd is op het moment dat haar dochter stierf. De vader des huizes doet heel raar en verbergt duidelijk iets, maar ’t is pas in de laatste hoofdstukken dat de puzzelstukjes in elkaar vallen en we de ware toedracht leren kennen. Door die onvoorspelbaarheid en door de herkenbaarheid als tweelingmoeder heb ik dit boek toch graag gelezen, ook al was het voor mij persoonlijk zeker geen meesterwerk dat ik als absolute must read zou aanraden.


Ik ontsnapte uit Auschwitz
– Rudolf Vrba

Een minutieuze beschrijving van de verschrikkingen. In de morgen van 7 april 1944 klinkt alarm door vernietigingskamp Auschwitz. Het eerste teken dat twee gevangenen ontsnapt zijn. Samen met kampgenoot Alfred Wetzler slaagt Vrba erin als een van de vijf joodse gevangenen te ontsnappen. Vrba overleeft door zijn onvoorstelbare levenswil, zijn slimheid en soms door puur geluk. De bijna achteloze stijl waarin het boek geschreven is, maakt de beklemming ervan nog groter…

Eind april begon ik dit boek te lezen, ook een dat ik tweedehands voor enkele eurootjes op de kop kon tikken. De Tweede Wereldoorlog heeft mij altijd geïnteresseerd/geïntrigeerd en het vak over traumaliteratuur dat ik tijdens mijn Master volgde, was mijn meest favoriete vak ooit. Hoewel ik al enkele romans rond dit thema las, was dit mijn eerste non-fictie boek. Rudolf Vrba is een Slowaakse man die een verslag schreef over hoe hij als tiener in de concentratiekampen belandde, daar gedurende jaren wist te overleven én er zelfs in slaagde te ontsnappen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik grote ogen trok van dit boek. Om die reden liet ik het meetellen voor punt 22 (een ver-van-je-bed-boek oftewel een boek dat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt) want qua thematiek is het effectief een ver-van-mijn-bedverhaal.Toen ik pakweg Maus las, vond ik wat daarin beschreven werd al zo erg en zo gruwelijk dat ik me er maar moeilijk een beeld van kon vormen. Wat in Ik ontsnapte uit Auschwitz beschreven wordt, is echter nog 10 keer erger. Ik las dingen waarvan ik zou denken dat ze grandioos overdreven zijn door een op sensatie beluste auteur. Bovendien realiseerde ik mij hoe weinig ik eigenlijk wist over het leven in de kampen. Om een of andere reden had ik er bijvoorbeeld nooit bij stilgestaan dat er in Auschwitz (quasi) geen kinderen en vrouwen leefden. Mijn redenering was gewoon dat die niet lang overleefden, maar nu ontdekte ik dat zij vaak zelfs de binnenkant van het kamp niet zagen omdat zij rechtstreeks van het perron naar de gaskamers gebracht werden. Hoe vreselijk is dat, jong? Echt, nooit bij stilgestaan. Nog een schel die van mijn ogen viel: de mishandeling en brutaliteit van de kampwachters. Hoewel het grootste deel van de gevangenen volgens mij inderdaad stierf van ontbering, waren er ook talloze mannen die simpelweg mishandeld, gefolterd, vermoord, geëxecuteerd werden. Om de meest belachelijke redenen eerst.

Bon, ik verwachtte mij aan een vrij saai, stoffig boek, maar was aangenaam verrast. Het relaas van Vrba las heel vlot, er was veel aandacht voor detail, achteraan het boek zaten extra aanhangsels om nog meer duiding te geven en eigenlijk was het ook heel spannend, hoewel ik op voorhand al wist dat hij effectief was kunnen ontsnappen. Een aanrader voor wie geïnteresseerd is in dit duister stukje geschiedenis en meer wil weten dan wat we standaard op school te blokken krijgen.


How2Talk2Kids. Effectief communiceren met kinderen
– Adele Faber en Elaine Mazlish

‘Ik ga niet naar mijn kamer. Je bent niet de baas over mij.’
‘Je doet gewoon wat ik zeg en daarmee uit.’

Na dit bekende tafereel voelen zowel kind als opvoeder zich boos. Gelukkig kan het ook anders. Adele Faber en Elaine Mazlish hebben een respectvolle manier van communiceren ontwikkeld waar alle partijen zich zoveel beter bij voelen. Faber en Mazlish bieden praktische effectieve communicatievaardigheden, gebaseerd op de theorie van de bekende psycholoog dr. Haim Ginott, direct toepasbaar op elk kind van 2 tot 20 jaar. Aan bod komt o.a: Beter omgaan met de negatieve gevoelens van je kind. Grenzen stellen terwijl de relatie met je kind goed blijft en zich zelfs verdiept. Het kind neemt verantwoordelijkheid voor zijn gedrag en komt zelf met oplossingen. Effectief prijzen en je kind bevrijden uit een vaste rol. Hierdoor krijgt je kind meer zelfvertrouwen en een positiever zelfbeeld.

Dit (non-fictie, dus puntje 14) boek was ik al heel vaak tegengekomen in verschillende Facebookgroepjes. Sinds Elliot naar school gaat, is hij veel mondiger geworden en is het dus makkelijker geworden om het met hem over bepaalde zaken te hebben. Omdat hij de afgelopen maanden duchtig geoefend heeft om een perfecte peuterpuber te worden, leek de tijd aangebroken om dit boekje effectief eens te doorbladeren. Het geeft een alternatieve kijk op opvoeden (googelen op ‘onvoorwaardelijk ouderschap’) waarbij uitgegaan wordt van respectvolle communicatie en leren omgaan met de gevoelens en behoeftes van het kind. Je krijgt ook tips over hoe je kan opvoeden zonder straffen en belonen en waarom dat niet betekent dat je grenzeloos opvoedt. Heel interessant, heel vlot om te lezen, heel erg praktisch uitgewerkt. Maar ik moet er geen tekeningske bij maken dat de theorie veel simpeler is dan de praktijk, hé? ;-) Toch probeer ik zo veel mogelijk van de tips toe te passen in ons dagelijks leven, want ik sta wel volledig achter deze visie op opvoeden.


Een klein leven 
– Hanya Yanagihara

Vier studievrienden zoeken samen hun weg in New York: de charmante acteur Willem, de excentrieke kunstenaar JB, de getalenteerde architect Malcolm en Jude St. Francis. Jude is teruggetrokken, slim en raadselachtig, en zijn vrienden weten beter dan vragen te stellen over zijn verleden. Ze proberen zijn pijn te verlichten, maar naarmate de decennia verstrijken dringt zich de vraag op of Jude wel verlost kan worden van de demonen uit zijn verleden.

Ahhh, de gigantische klepper van meer dan 700 pagina’s, punt 1 van de Verbeelding Book Challenge. Ik had nog geen idee welk boek ik wou lezen voor dit punt (ik dacht aan It van Stephen King, maar dat telt meer dan 1000 pagina’s en hou ik dus misschien beter voor de Verbeelding Book Challenge 2020?) maar toen mijn schoonmoeder mijn lijstje onder ogen kreeg, raadde ze mij Een klein leven aan. Ze was er net in begonnen en vond het al heel goed. Ik checkte online eens de samenvatting maar met zo’n kort tekstje kon het verhaal zelf uiteraard nog alle kanten uit. Toen mijn collega het boek kort erna las én supergoed vond, plooide ik en mocht ik zijn exemplaar lenen. En man. Wat.een.verhaal. Ik kan er eigenlijk niet meer over vertellen dan wat ik hierboven al kopieerde van de flaptekst, maar het was zooo schoon. Zo rauw, zo aangrijpend, zo hartverwarmend. Er is niks zo hartverscheurend als na 650 bladzijden denken dat het eindelijk allemaal in orde is gekomen, om dan bij de laatste 100 bladzijden nog door elkaar gerammeld te worden en compleet in shock aan het voorlaatste hoofdstuk te moeten beginnen. Tijdens de laatste hoofdstukken moest ik op de trein mijn tranen bedwingen en het is láng geleden dat een boek dat nog teweegbracht bij mij. Een onwaarschijnlijk mooi boek dat ik nu al mijn liefst gelezen roman van 2017 durf noemen én een plaatsje in mijn top 5 aller tijden krijgt. Als je dit jaar slechts 1 boek leest, laat het dan alsjeblief dit zijn.


13 reasons why 
– Jay Asher

Stel je voor. Je zit op de middelbare school en bent verliefd – op het meest bijzondere meisje van de klas natuurlijk. Een tijdlang bewonder je haar vanuit de verte. Je weet zeker dat je haar nooit kunt krijgen. En dan opeens, is er die avond. Er gebeurt niets, maar jullie praten, er is een klik, en een belofte van meer.
En dan is ze er opeens niet meer. Ze is dood. Hannah heeft zelfmoord gepleegd. Daarvoor had ze niet één maar dertien redenen. Er zijn, volgens haar, dertien schuldigen. En die klaagt ze persoonlijk aan in een getuigenis die ze op cassettebandjes heeft opgenomen.
En dan liggen opeens die bandjes voor jouw deur…

Het is niet van mijn gewoonte om Young Adult verhalen te lezen maar omdat ik de gelijknamige serie op Netflix ijzersterk vond, wou ik 13 reasons why wel een kans geven. Bovendien was mijn beschikbare boekenvoorraad uitgeput en kon ik deze vrij goedkoop aan mijn boekenkast toevoegen. Er staat een nummer in de titel, dus punt 12.

Het boek op zich vond ik okee. En daarmee is alles eigenlijk ook gezegd. Geen idee of dat aan het boek op zich ligt, of aan het feit dat ik de serie eerst zag. Die was heel diepgaand, veel meer uitgewerkt, wat ook normaal is als je een boek van amper 288 pagina’s omzet naar een reeks van 13 afleveringen van ongeveer 50 minuten. In het boek leren we enkel Clay en Hannah echt kennen, terwijl van de andere personages slechts een eenzijdig beeld wordt gegeven. Dat is in de serie uiteraard anders. Ondanks het onderwerp (pesten, seksueel geweld, zelfmoord) een ‘luchtig’ boek dat ik op enkele dagen uitlas, maar een aanrader zou ik het nu niet noemen. In plaats daarvan moet je de serie maar eens checken op Netflix, al was het maar om den Tony in al zijn glorie te kunnen aanschouwen. *grijns*


Mijn lijstje ziet er ondertussen zo uit:

  1. Een boek met meer dan 700 pagina’s (ieder jaar een beetje meer)   Een klein leven – Hanya Yanagihara
  2. Een boek met minder dan 200 pagina’s (om het voorgaande puntje te compenseren)
  3. Een boek geschreven door meerdere auteurs
  4. Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou
  5. Een boek waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkocht
  6. Een self published boek (een boek dat niet werd uitgegeven bij een grote uitgeverij, maar zelf door de auteur werd uitgegeven. Ik heb nooit gezegd dat deze challenge makkelijk ging zijn. ? )
  7. Een boek gepubliceerd in 2017
  8. Een boek geschreven door een celebrity (filmster, muzikant,…)
  9. Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt (want er gaat niets boven een boek met een lange titel)
  10. Een boek met een titel die bestaat uit één woord
  11. Een boek met een kleur in de titel
  12. Een boek met een nummer in de titel   13 reasons why – Jay Asher
  13. Een boek met een illustratie op de cover  The Miniaturist – Jessie Burton
  14. Een non-fictie boek    Effectief communiceren met kinderen – Adele Faber & Elaine Mazlish
  15. Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen
  16. Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt (roadtrip, wandeltocht,…)
  17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt
  18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat   IJstweeling– S. K. Tremayne
  19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen
  20. Een boek gepubliceerd voor je geboren werd  Pride and Prejudice – Jane Austen
  21. Een boek dat je al een keertje las
  22. Een ver-van-je-bed-boek oftewel een boek dat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt   Ik ontsnapte uit Auschwitz – Rudolf Vrba
  23. Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest
  24. Een boek uit de bibliotheek
  25. Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lid   Het smelt– Lize Spit
  26. Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme)
  27. Een boek dat je ooit op school moest lezen om te zien wat je er nu van denkt of om het eindelijk te lezen omdat je het toen niet las
  28. Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij  Het meisje in de trein– Paula Hawkins
  29. Een boek dat ergens ter wereld op de verbannen lijst staat
  30. Een eerste deel in een reeks

Weten wat ik eerder dit jaar al las? Hier zijn mijn overzichtjes van februari en maart.

#huizekesluizekenbouwt – deel 4: PUR, vloerverwarming en chape

Weten wat aan deze post voorafgaat? Lees dan eerst deel 1deel 2 en deel 3 van onze bouwreeks. 

Zoals ik op het einde van mijn vorige post liet uitschijnen, kwamen we nog voor verrassingen te staan toen we aan de vloeropbouw konden beginnen. Alle technieken, op de vloerverwarming na, en de isolatie waren af. Dat betekende dat we onze vloerisolatie (PUR) en chape konden inplannen. Wat wij echter niet wisten was dat die werken op het gelijkvloers pas uitgevoerd konden worden eens het metselwerk langs buiten klaar was. Zolang dat niet gestart was, zaten we immers nog met kieren onder de muren. Op zich was dat geen probleem geweest, ware het niet dat het metselwerk een vertraging van zowat 3 maanden opliep omdat de a-holes van de ramenfirma ons keihard gejost hebben. (Meer daarover in een aparte blogpost.) Zo komt het dus dat de volledige vloeropbouw (op de eigenlijke tegels na) op de eerste verdieping en zolder dus al in januari in orde was, om vervolgens pas eind april/begin mei door het gelijkvloers gevolgd te worden.

Eind januari werd dus op 1 dag tijd op de eerste verdieping PUR gespoten.

Daarna kon Klaas meteen aan de slag met de vloerverwarming. Het lastigste daaraan was het afrollen van de leidingen, want die waren ontzettend zwaar. Gelukkig had hij hulp van mijn vader en schoonvader en moest er op de zolder geen vloerverwarming komen, waardoor de klus toch op tijd geklaard was.

Precies 1 week na de PUR werd de chape gegoten, deze keer ook op zolder. Hoewel we op de zolder geen PUR hebben, lieten we wel een akoestische mat onder de chape leggen. Als we daar later een slaapkamer voor ons zouden maken, gaat dat toch wat geluid dempen naar de kindjes toe.

De chape moest vervolgens 3 weken drogen voor we mochten vloeren, maar omdat we door de vertragingen van de ramen toch niet meer gehaast waren, besloten we de laminaat nog achterwege te laten. Het was lang wachten tot we in mei op het gelijkvloers ook PUR, vloerverwarming en chape kregen, dus in de tussentijd voerde Klaas nog heel wat andere werken uit. Zo werden de plafonds en de zolder bezet met gyproc, werden daarna alle vijsgaten en naden opgestopt én primerde en verfde Klaas de volledige eerste verdieping. Hij legde er zelfs al laminaat. Zó lang hebben we moeten wachten.

Hieronder nog een paar fotootjes van het gelijkvloers. Netjes in volgorde, dus eerst PUR, dan de vloerverwarming erop, en dan als laatste een fotootje van de chape. Who knew dat dat zo droog was?! Ik docht dat dat vloeibaar op de werf arriveerde en uitgegoten werd, zoals beton.

Next up: het Tragische Verhaal van de Ramen!